Εκεί που νομίζεις ότι γνωρίζεις μια περιοχή, τον τόπο σου, παρουσιάζεται, ξεπηδά μια εικόνα από άλλη γωνία, καθώς λένε οι φωτογράφοι, και πλουτίζει τις αισθήσεις σου. Για δεκαετίες κοιτάζω τα νησιά της Πέτρας, στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού. Από την προκυμαία του χωριού κι από τον βράχο της Παναγιάς νομίζεις ότι είναι αρκετά μακριά, μίλια βαθιά στη θάλασσα. Σ’ ένα από αυτά, τον Αϊ-Γιώργη, διαδραματίζεται, ξετυλίγεται το διήγημα του Ηλία Βενέζη «Οι γλάροι». Εδώ έφεραν όσους έπιασαν σκλάβους, απ’ το χωριό, οι πειρατές στα μέσα του 17ου αιώνα για να τους ανταλλάξουν και να πάρουν λύτρα από τους συγγενείς τους.
Τούτη τη φορά πήρες ένα μικρό δρομάκι, που νόμιζες ότι οδηγούσε σε κάποια στάνη. Κι όμως μετά από μικρή διαδρομή, σχεδόν παράλληλα με τη θάλασσα, βρέθηκες αντίκρυ στα νησιά. Είσαι τόσο κοντά που διακρίνεις τις πέτρες του μικρού μόλου, τα λιγοστά πεύκα και το μικρό ξωκλήσι. Ανάμεσα η θάλασσα αλλάζει χρώματα, όποτε πέφτει πάνω στο νερό ο ήλιος, καθώς ξεπροβάλλει από τα πρώτα χειμωνιάτικα σύννεφα. Στη συνέχεια κρύβεται και συ κλείνεις περισσότερο το μπουφάν, πλησιάζεις το νερό κι ακούς τον ήχο που κάνουν τα λιτρίδια. Ξαφνικά μια δέσμη ακτινών φωτίζει, σαν γιγάντιος προβολέας, το κάστρο του Μολύβου.
Λες και γίνεται γύρισμα ταινίας και φωτίζεται ο χώρος της σκηνής. Είναι απ’ τις στιγμές που μένεις ακίνητος, προσηλωμένος σ’ αυτό που βλέπεις, για να το αποτυπώσεις στη μνήμη, να το ’χεις εικόνα για τον χειμώνα. Φεύγοντας κάνεις την απόκοτη σκέψη· αν πάρω φόρα, βάλω δύναμη, όπως κάνουν οι αθλητές του μήκους, θα μπορέσω να πηδήξω ώς το νησί;
Απομακρύνεσαι από τη θάλασσα, ακολουθάς τον δρόμο που ενώνει τις δυο πλευρές του νησιού· τη δυτική με την ανατολική. Σύντομα αφήνεις πίσω την κατοικημένη περιοχή. Ακόμα και τα ελαιοκτήματα είναι λίγα. Αρχίζει ο ανηφορικός, φιδίσιος δρόμος προς τον Λεπέτυμνο, το βουνό στα βόρεια του νησιού. Το τοπίο γύρω αλλάζει χρώματα· λιγοστεύει το πράσινο των πεύκων, επικρατούν οι αποχρώσεις του κίτρινου, του καφέ, με σκόρπιες πινελιές κεραμιδί, καστανοκόκκινου, πού και πού μερικές τούφες παραλλαγής βυσσινί. Νομίζεις ότι έχεις μεγέθυνση της παλέτας ενός ζωγράφου, με απλωμένα τα χρώματα των προηγούμενων έργων.
Σταματάς σε κάποιο ξέφωτο, εκεί στο φρύδι του βουνού, λίγο πριν αρχίσεις να κατηφορίζεις προς την άλλη πλευρά. Κοιτάς προς όλες τις πλευρές του ορίζοντα. Αριστερά και δεξιά οι δυο ακτογραμμές, ορίζουν τη στεριά του νησιού, είναι το όριό σου. Αν και δεν επιθυμείς να φύγεις, γιατί νιώθεις και είσαι κομμάτι, μέρος τούτων των χωμάτων και των νερών. Η τελευταία ματιά σου φεύγει στο βάθος, εκεί που είναι η ανατολή, η αιολική γη των προγόνων. Σκέφτεσαι…
* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
