Μια βροχή και τι βροχή!

Δεν μου χαρίστηκε χθες η βροχή. Δεν μπόρεσα να χορέψω τον «Μπάλλο» (έτσι τη βάφτισαν), όπως ο Τζιν Κέλι τον υπέροχο χορό με την ομπρέλα στο «Τραγουδώντας στη βροχή».

Τις προηγούμενες μέρες, με ευνοούσε σκανδαλωδώς: έβγαινα, σταματούσε, επέστρεφα, ξανάπιανε. Χθες, μ’ έπιασε… στα πράσα. Είδα μεν το δελτίο. Αλλά το… διέψευδε η βεράντα. Ετσι, αποφάσισα ότι θα βρέξει, αλλά μετά δίωρο, αφού γυρίσω!

Δέχτηκα τις πρώτες στεγνές ομοβροντίες σε μία ώρα και δέκα λεπτά, ακριβώς στο Μοναστήρι της Καισαριανής, ενώ ήμουν πια στον δρόμο της επιστροφής.

Σε πέντε λεπτά πέσανε οι πρώτες ψιχάλες, χοντρές! Χώθηκα βρεγμένος στο πυροφυλάκιο «Καραμολέγκου!», στη γέφυρα της Κατεχάκη· αφιερωμένο στη μνήμη του 19χρονου εθελοντή δασοπυροσβέστη Δημήτρη Καραμολέγκου, που έπεσε, με τους αρχιπυροσβέστες Δημήτρη Μαλούκο και Θεμιστοκλή Μαυραειδή, στην κατάσβεση πυρκαγιάς στον Υμηττό, 22 Ιουλίου 1998.

Ηταν η στιγμή που έσκαγε το πρώτο κύμα καταιγίδας με αστραπόβροντα. Ναι μεν ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή, αλλά η παροιμία δεν λέει τι κάνει με τ’ αστροπελέκια. δεν είναι πάντως και πολύ κομψό αυτό που κάνει… Περίμενα. Είχα μαζί μου μόνο κλειδιά, κινητό και ενάμισι ευρώ για εφημερίδα. Τηλεφώνησα σε φίλο αγαπητό, παντός καιρού, μένει και σχετικά κοντά. «Ερχομαι!», είπε… Τηλεφώνησε από τον δρόμο. Γινόταν από μποτιλιάρισμα «της π… αλαβής». Τον απάλλαξα!

Σε κάποια ύφεση βροχής, ξεκόλλησα από το πυροφυλάκιο. Στο δεύτερο κύμα καταιγίδας, χώθηκα σε παρατηρητήριο της Πανεπιστημιούπολης. Το τρίτο με βρήκε στη γειτονιά. Εκεί πια δεν μ’ ένοιαζε η βροχή. Με τρόμαζαν τα πεζοδρόμια.

Οι δήμαρχοί μας (των Αθηναίων) δεν είναι της ουσίας, είναι της… απουσίας έργων υποδομής και της παρουσίας έργων φιγούρας. ζαρντινιέρες! Μη φάμε και καμιά γλίστρα στο φινάλε! «Αύριο σε βλέπω να γράφεις για βροχή!», είπε ο περιπτεράς. Σωστή πρόγνωση!