Δεν με νοιάζει αν η γενέτειρα του ποδοσφαίρου είναι η Αγγλία. Δεν με νοιάζουν τα ρητά του τύπου «και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί», ούτε η παράδοση των Ιταλών και των Ισπανών στο άθλημα.
Η μπάλα στη Βραζιλία είναι κάτι το διαφορετικό… κάτι το μοναδικό, κάτι που κυλάει στις φλέβες των φτωχών και τους δίνει ζωή. Κοιτάξτε εδώ σκηνικό: το πούλμαν της Φλαμένγκο αναχωρεί από το Ρίο ντε Τζανέιρο για ένα εκτός έδρας παιχνίδι στο Πόρτο Αλέγκρε και χιλιάδες παιδιά συρρέουν να ξεπροβοδίσουν την ομάδα και να ευχηθούν καλή επιτυχία. Κάτι παραπάνω από ένα άθλημα…
Ενας βιβλιοπώλης στην πόλη Χεράτ επισκευάζει ένα δερματόδετο βιβλίο, περικυκλωμένος από εκατοντάδες τόμους που τώρα λίγοι θα τολμούσαν να αγγίξουν. Βλέπετε, οι Ταλιμπάν αντιμετωπίζουν τη μόρφωση και την παιδεία εχθρικά, όπως κάθε φονταμενταλισμός που πατάει στην άγνοια και την αμορφωσιά.
Ημέρα των Ευχαριστιών η χθεσινή για τους Αμερικανούς και όλοι οι αυτοκινητόδρομοι γέμισαν με ταξιδιώτες που μαζεύονται για οικογενειακά τραπέζια. Κι ένας φωτογράφος του Associated Press, μερακλής γαρ, πέτυχε αυτήν την ομορφιά παίζοντας απλώς με τη μακρά έκθεση της μηχανής του.
Αν έχετε επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη, θα θυμάστε πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν για τους ντόπιους και τους τουρίστες οι πλανόδιοι πωλητές φαγητού. Ψητά κάστανα και καλαμπόκια, ψητές πατάτες, καυτό σαλεπάκι με κανέλα, πιλάφια, φαλάφελ προκαλούν τη μύτη σου ανά πάσα στιγμή και σε πείθουν ότι πεινάς, ακόμα κι αν έχεις ήδη φάει.
Με τέτοια φτώχεια που θερίζει τη γείτονα, όμως, οι ντόπιοι δεν έχουν λεφτά ούτε για φθηνούς μεζέδες, με αποτέλεσμα οι μάγειρες του δρόμου να ξεροσταλιάζουν με τις ώρες για ένα μεροκάματο της πλάκας.
