Μέρες ευθύνης

Δισεκατομμύρια δεν αλλάζουν απλώς χέρια, αλλά μετοικούν σε άλλα κράτη. Είναι πράγματι ανάγκη να εξοπλιστούμε. Οχι όμως να «αφαιρεθούμε» κι όταν γίνονται ερωτήσεις κι όταν ψάχνουμε τις απαντήσεις για το τι συμβαίνει, για το τι υπογράφεται, αν αυτές δεν αρέσουν, να κατηγορούμαστε για «φερέφωνα».

Ζωές «θερίζονται» από τον κορονοϊό κι ακόμα μιλάμε για το αν θα παίζει μουσική στο μπαρ ή όχι. Εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους μάς χωρίζουν τα ντάτα, μας ενώνουν οι μάσκες.

Γυναίκες δολοφονούνται από συντρόφους. Συγγενείς οπλίζουν τα χέρια τους εναντίον πατέρα, γιου, ξαδέλφου, μάνας.

Γυναίκες βιάζονται, παρενοχλούνται σεξουαλικά και το metoo έφερε τον Φιλιππίδη και τον Λιγνάδη στη φυλακή. Αλλοι είναι έξω και ρουθούνι δεν ανοίγει.

Παιδιά βιάζονται, εκφοβίζονται, ληστεύονται έξω από σχολεία και τα στόματα δυσκολεύονται να ανοίξουν.

Στα σχολεία ομάδες φασιστών υψώνουν σβάστικα, ξυλοκοπούν και οι αρμόδιοι πετάνε μπαλάκια πινγκ πονγκ.

Στην Εύβοια οι άνθρωποι κάηκαν και με ελάχιστη βροχή πνίγηκαν. Φταίει ο καιρός και ο Θεός. Για να είναι όμως καλό το ρεπορτάζ απαιτείται να αναφερθεί «ιστορικά» το Μάτι και η Μάνδρα. Μήπως θα ήταν καλύτερα να μας παραπέμψετε και στο… 1896, που ο Ιλισός σκότωσε 60 ανθρώπους και τα πήρε όλα στο διάβα του;

Στην Κρήτη οι σεισμοί γονατίζουν τους ανθρώπους, που, ξεσπιτωμένοι και φοβισμένοι, ακούνε τους σεισμολόγους να τσακώνονται.

Νέα αιτία διχασμού: το άγαλμα της Κάλλας.

Ζούμε μέρες ευθύνης, αλλά κανείς δεν είναι υπεύθυνος. Ιδίως από τους κυβερνώντες.

Δεν ζητάμε υπεύθυνους των λαθών, των στραβών, του ό,τι συνέβη. Ζητάμε υπεύθυνους να διορθώσουν και να μη συνεχίσουν τα λάθη και τα στραβά.