Το χειροκρότημα

Η εξαγγελία του πρωθυπουργού στην περί της ακρίβειας συζήτηση στη Βουλή που ζήτησε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν αποστομωτική: Δίνουμε για τα Χριστούγεννα βοήθημα σε χαμηλοσυνταξιούχους 250 ευρώ. Το χειροκρότημα υπήρξε θερμό. Οι βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης κατενθουσιασμένοι επικροτούσαν τα λεγόμενά του. (Κάπως έτσι είχε συμβεί και με την προηγούμενη κυβέρνηση και τους βουλευτές της.) Κι εγώ, καθώς άκουγα το χειροκρότημα από το ραδιόφωνο, ένιωσα ντροπή. Πώς είναι δυνατόν να δίνεις ελεημοσύνη σε αυτούς που έχουν δουλέψει και πληρώσει χρόνια τις εισφορές τους, χειροκροτούμενος από τους χορτάτους; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει αυτή η ανήθικη ανισότητα που όλο και βαθαίνει; Πώς είναι δυνατόν σε μια χρεωμένη χώρα να πληρώνουν οι αδύναμοι και να κερδίζουν πιο πολλά από όσα κέρδιζαν οι δυνατοί;

Τα «επιδόματα», τα «βοηθήματα», οι «ωφελούμενοι» είναι μερικές από τις επαναλαμβανόμενες υποτιμητικές και βαθιά ρατσιστικές λέξεις. Και κάθε φορά που πλησιάζουν οι γιορτές η ανισότητα μεταξύ αυτών και των άλλων, όσων μπορούν να γιορτάσουν, γίνεται πιο εμφανής. Ισως φταίνε τα πολλά φώτα που ανάβουν στους δρόμους, είτε η αναμονή για κάτι που περιμένει κάθε άνθρωπος από τα παιδικά του χρόνια, κάτι ανάμικτο με λάμψη, αγάπη, χαρά: ένα δώρο από κάποιον μακρινό άγιο Βασίλη, το φάντασμα μιας ιδανικής τροφού, μιας καλής Μοίρας, μιας άπιαστης νεράιδας που όλα τα ακούει και καταφτάνει την κατάλληλη στιγμή για να προσφέρει θαλπωρή και χαρά. Τα παιδικά παραμύθια με τα οποία μεγαλώσαμε ήξεραν να οδηγούν την ψυχή, μετά από τις δυσκολίες και τα βάσανα των ηρώων, στην ελπίδα. Και το παρηγορητικό φινάλε «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» χάριζε μια βεβαιότητα ότι κάπως, κάποτε έρχονται καλύτερες μέρες.

Ομως τα παραμύθια δεν μένουν πια εδώ. Αν κάτι πήρε τη θέση τους, αυτά είναι τα κακέκτυπά τους. Αυτά που τώρα ακούμε για να μας κοιμίζουν μας οδηγούν σε εφιάλτες. Εκείνα δίδασκαν τον ακροατή τους την ομορφιά που έχει το έλεος για τον αδικημένο. Αυτά που ακούμε τώρα μας προτρέπουν να δεχόμαστε μια ταπεινωτική ελεημοσύνη για να μένουμε εσαεί αδικημένοι.

Δεν ξέρω πού βρίσκεται τον τελευταίο καιρό το κοριτσάκι με τα σπίρτα που αγαπήσαμε μέσα από τον λόγο του Αντερσεν. Μπορεί να είναι μια μικρή μετανάστρια ή πρόσφυγας όχι υποχρεωτικά αλλοδαπή, ίσως πρόσφυγας στη χώρα της, την Ελλάδα. Αν τη δείτε να παγώνει περιμένοντας τα Χριστούγεννα που δεν θα γιορτάσει, μη διστάσετε. Μιλήστε της για το «δώρο» των διακοσίων πενήντα ευρώ που ο χαμηλοσυνταξιούχος παππούς της θα μοιράσει σ’ αυτήν και στα πέντε αδελφάκια της. Ωστε να αγοράσουν από ένα κουτί σπίρτα με αυτό το επίδομα θέρμανσης. Μιλήστε της όσο γίνεται πιο γρήγορα. Γιατί το χειροκρότημα θα πνίξει αμέσως μετά τη φωνή σας.