Νίκησαν οι κάτοικοι του «Μπλόκου Νυμφαίου»

Και ξαφνικά, νίκησαν. Νίκησαν -οι κάτοικοι του Μπλόκου απέναντι στις ανεμογεννήτριες στο Νυμφαίο Φλώρινας- όπως και να το δει κανείς, αφού αποχώρησε η εταιρεία που ήθελε να εγκαταστήσει πάρκο ανεμογεννητριών στη θέση Αερορράχη, παρότι ακόμα δεν είναι γνωστοί οι λόγοι αποχώρησης. Ο αγώνας των κατοίκων και των περιβαλλοντικών οργανώσεων του «Αρκτούρου» και της «Καλλιστώ» έχει καταγραφεί αναλυτικά στην «Εφ.Συν.» το περασμένο καλοκαίρι τόσο στο μπλόκο στο βουνό όσο και στις δικαστικές αίθουσες.

Με ανακοίνωσή του το «Μπλόκο Νυμφαίου» θυμίζει ότι στον αγώνα τους «βρέθηκαν ενωμένες όλες οι κοινωνικές τάξεις, οι ιδεολογίες και τα επαγγέλματα της περιοχής. Όπως μια μεταξωτή κλωστή τις χάντρες του κομπολογιού, έτσι μας ένωσε η επιμονή μας στη λογική, ενάντια στην αλόγιστη εκμετάλλευση του τόπου μας». Με τον ίδιο λυρισμό που υπαγορεύει η ομορφιά της φύσης του Νυμφαίου, τονίζουν πως «σ’ εκείνη τη στροφή βάλαμε πλάτες κτηνοτρόφοι και αγρότες, τουριστικοί επαγγελματίες και δικηγόροι, φοιτητές και δάσκαλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι και μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, παπάδες, ταβερνιάρηδες, συνταξιούχοι κ.λπ… Κάποιοι επιτόπου κόντρα στα γυμνασμένα παλικάρια της ΟΠΚΕ, άλλοι στα δικαστήρια απέναντι στους επενδυτές και μερικοί στα παρασκήνια της πολιτικής. Όλοι συνεισφέραμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε!». Και να που «όταν το Μπλόκο κόντεψε να γίνει ανάμνηση, όταν οι φαγάνες κόντεψαν να βγάλουν ρίζες στην είσοδο του “εργοταξίου”, εκεί που πολλοί πίστεψαν πως μάταιος ήταν ο αγώνας μας, ήρθε η στιγμή της αποχώρησης των μηχανών!».

Τώρα λοιπόν δικαιούνται να το διασκεδάσουν αφού «δεν προλάβαμε να συγκεντρωθούμε στο γνωστό μας σημείο για να τις αποχαιρετήσουμε. Δεν προλάβαμε ν’ απαθανατίσουμε τη στιγμή. Ας είναι…». Δικαιούνται με οξύτητα ανάλογη του μεγέθους του προβλήματος να απευθύνουν ερωτήματα «σ’ εκείνον τον χειριστή και αφεντικό της φαγάνας με το απαξιωτικό χαμόγελο και τα ειρωνικά του σχόλια για τον αγώνα μας (με δάνειο την ερώτηση από τον Γ. Σεφέρη): “Την στιγμή που φεύγανε κοιτώντας τη λωρίδα των κομμένων δέντρων και τα πεσμένα σαν κορμούς επενδυτικά τους σχέδια, δεν ένιωσε μια γεύση από σκατά στο στόμα του;”».

Οι άνθρωποι του «Μπλόκου» ευχαριστούν τους «παίδες των ονείρων κι όσους μας στηρίξατε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο», ενώ τους απομένει μόνο η πίκρα στη θέα της υλοτομημένης ζώνης των πέντε χιλιομέτρων στη ράχη του βουνού, στα 1.400 μέτρα, το φοβερό «ξύρισμα» του βουνού που ελπίζουν ότι σύντομα θα γιατρευτεί μόνο του, με τη μέθοδο αυτοΐασης που διαθέτει η φύση.