Το υπερόπλο της συνεργασίας

Η μία ιστορία ήταν καρπός της εποχής της: ο «Αρχοντας των Μυγών» γράφτηκε το 1951, με νωπές τις φρικαλεότητες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τον φόβο ότι μπορεί να κρύβουμε έναν ναζί μέσα μας. Εκθέτει τη χειρότερη πλευρά του ανθρώπινου είδους. Δεν έγινε απλώς κλασικό βιβλίο, αλλά ενέπνευσε και το τηλεπαιχνίδι Σαρβάιβορ. Ωστόσο δεν παύει να είναι μυθοπλασία.

Η πραγματική ιστορία είναι μάλλον αφανής και την ανακάλυψε ο Ολλανδός ιστορικός Rutger Bregman: αφορά έξι παιδιά 13-16 χρόνων που βαριούνταν αφόρητα το σχολείο, «δανείστηκαν» μια βάρκα και το έσκασαν από τον τόπο τους, νοτίως της Τόμπα, μιας συστάδας νησιών στον Ειρηνικό. Για κακή τους τύχη έπεσαν σε θαλασσοταραχή. Ξεβράστηκαν σε ένα ερημονήσι όπου κατάφεραν να επιβιώσουν για περίπου 15 μήνες μέχρι να τους μαζέψει ένα περαστικό καράβι στις 11 Σεπτεμβρίου του 1966.

Ο ιστορικός, περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, ταξίδεψε μέχρι εκεί για να συναντήσει τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας. Και αποκάλυψε ότι τα έκαναν όλα διαφορετικά από το δυστοπικό βιβλίο. Μα πάνω από όλα έκαναν μια συμφωνία: να μη μαλώσουν ποτέ.

Καταγράφοντας μετά από τόσα χρόνια τι είχε συμβεί, παρατηρεί πως «ο πραγματικός “Αρχοντας των Μυγών” είναι μια ιστορία φιλίας και πίστης που αντανακλά πόσο πιο δυνατοί είμαστε όταν στηριζόμαστε ο ένας στον άλλο». Στο βιβλίο του «Ανθρωπότητα – Μια απροσδόκητα αισιόδοξη ιστορία» αντιπαραβάλλει την καλοσύνη στον εγωισμό και παραθέτει τα λόγια του νεαρού τότε καπετάνιου-διασώστη: «Η ζωή μού έχει διδάξει πολλά, συμπεριλαμβανομένου του μαθήματος ότι πρέπει πάντα να αναζητάτε το καλό και το θετικό στους ανθρώπους». O ιστορικός πιστεύει ότι είναι καιρός μια νέα άποψη για την ανθρώπινη φύση να αποτελέσει το θεµέλιο για να αλλάξουµε πραγµατικά την κοινωνία µας.