Πριν από λίγα χρόνια, το 2015, εκείνο το φοβερό καλοκαίρι με τις εκλογές, προσπαθώντας να βοηθήσω μια συνάδελφο, η οποία βοηθούσε κάποια ξένα συνεργεία τηλεόρασης να πάρουν συνεντεύξεις από πολιτικούς που συμμετείχαν στις τότε αρκετά «αγριεμένες» εκλογές μετά το περίφημο δημοψήφισμα, σ’ ένα από τα συνεργεία είχα κλείσει τότε ραντεβού να πάρει συνέντευξη από την Ντόρα Μπακογιάννη. Οταν τελείωσαν τη συνέντευξη, μου εξέφρασαν την απορία τους γιατί αυτή η γυναίκα δεν κυβερνάει την Ελλάδα.
Τι να εξηγήσω στο συνεργείο ακριβώς; Πως η παράταξη της κυρίας Μπακογάννη, εδώ και δεκαετίες, έχει τη σπάνια ικανότητα να βάζει στην άκρη έως και να ντρέπεται για τα πολλά και σημαντικά που διέθετε και διαθέτει, ενώ προβάλλει και χαίρεται και άρα την εκπροσωπούν στην κοινή συνείδηση πράγματα και άνθρωποι που μάλλον κακό της κάνει ο συναγελασμός μαζί τους
Τι να πω στους ανθρώπους; Πως όταν η Ντόρα Μπακογιάννη έβαλε υποψηφιότητα για αρχηγός έγινε ολόκληρη ίντριγκα εναντίον της. Αντ’ αυτής, η συγκεκριμένη παράταξη προτίμησε να κάνει αρχηγό της τον άνθρωπο που σχεδόν είκοσι χρόνια πιο πριν την έδιωξε από την εξουσία για να κάνει δικό του κόμμα, ενώ είχε προσπαθήσει η συγκεκριμένη παράταξη να ξαναβρεθεί στα πράγματα. Μοναδική πρωτοτυπία στην παγκόσμια ιστορία της πολιτικής νομίζω…
Κατόπιν η Ντόρα Μπακογιάννη, έπειτα από μια προσπάθεια να φτιάξει δικό της κόμμα, πορεύτηκε με πολιτική αγωγή απέναντι στην παράταξή της, αλλά και με την ανεξαρτησία που χαρακτηρίζει πάντα μια γυναίκα με προσωπικότητα…
Πέρασε καιρός και ξανάγιναν εκλογές για αρχηγό και προφανώς η συγκεκριμένη παράταξη αποφάσισε να βάλει στο πλάι την κακοκρυμμένη αντιπάθειά της απέναντι στην οικογένεια Μητσοτάκη και, για να πούμε του στραβού το δίκιο, δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι διάλεξε το ιδανικό πρόσωπο από τη συγκεκριμένη οικογένεια για να το κάνει αρχηγό, ίσως γιατί είχε ενοχές απέναντι στον Μητσοτάκη και την Ντόρα. Πιο πιθανό είναι να μην είχαν κάτι καλύτερο και εκεί ως γνωστόν γίνεται η ανάγκη φιλοτιμία -αν υποθέσουμε βέβαια πως την ελληνική πολιτική ζωή τη χαρακτηρίζει η φιλοτιμία…
Το πρόβλημα βέβαια είναι πως όσο και να φωνάζουν πολλοί για τα δικαιώματα της γυναίκας κ.λπ. κ.λπ. δύσκολα κάποιος ανέχεται μια γυναίκα που ξεχειλίζει δυναμισμό. Συνήθως αυτό καλύπτεται σε άλλες περιπτώσεις με τη γνωστή βλακεία «Καλά όλα αυτά, αλλά δεν πρέπει να χάνει τα χαρακτηριστικά της ως γυναίκα»· αυτό δεν μπορούσα ποτέ να το καταλάβω.
Και τώρα ξαφνικά η Ντόρα αρρώστησε. Είμαι σίγουρος ότι θα τα βγάλει πέρα και σύντομα αυτή η περιπέτεια θα είναι ένας εφιάλτης του παρελθόντος. Θυμηθείτε όμως τα λόγια μου. Να δείτε τώρα πόσοι θα την αγαπήσουν και τι θα γραφτεί γι’ αυτήν και τι θα ειπωθεί γι’ αυτήν. Μήπως το ίδιο δεν είχαν κάνει και με τη Μελίνα; Μια ζωή την έβριζαν όλοι και μόλις αρρώστησε μεταμορφώθηκε στην «τελευταία Ελληνίδα θεά»…
-320x213.jpg)
