Στην Ελλάδα έχουμε ακόμα το εκπληκτικό προνόμιο να υφίσταται ένα δημόσιο και κατά τα φαινόμενα δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα που εξασφαλίζει την καλλιέργεια των μαθητών και τους δίνει δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης.
Ενα όμως συμπέρασμα εκπορεύεται από κάποιον που βιώνει τα προβλήματα του δημόσιου σχολείου εξ επαφής. Αυτή η δημόσια παιδεία δεν είναι καθόλου δημόσια. Και αυτό γιατί οι μαθητές καλούνται να καταφύγουν σε ιδιωτική βοήθεια καθηγητών, ώστε να τους βοηθήσουν να ανταποκριθούν στις πολλές εξεταστικές διαδικασίες.
Κανείς μαθητής δεν μπορεί να έχει ίσες ευκαιρίες επιτυχίας στις πανελλήνιες εξετάσεις, αν δεν έχει τα χρήματα να πληρώσει φροντιστήριο. Είναι κοινό μυστικό όλων. Σε αυτήν τη δυστοπία προστίθεται και η αισχρά φανερή ιδιωτική παιδεία, των τεράστιων ιδιωτικών σχολείων των ελίτ που προετοιμάζουν τους μαθητές της ελληνικής επικράτειας για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Η απάντηση των κυβερνώντων (κάθε ταξικής κυβέρνησης) είναι ότι δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε αρχιτέκτονες και γιατροί, κάποιοι είναι προορισμένοι για άλλα επαγγέλματα (με προφανώς χαμηλότερες απολαβές). Αυτή η θέση, όμως, παραβαίνει όχι μόνο αρχές του κομμουνισμού και του σοσιαλισμού, αλλά και αρχές του ίδιου του καπιταλισμού. Το όνειρο του καπιταλισμού έχει περιγραφεί από τους ίδιους τους υποστηρικτές του ως το σύστημα που διοχετεύει άφθονα αγαθά, τα οποία βέβαια τα αποκτούν αυτοί που εργάζονται πιο σκληρά και δημιουργικά από τους υπολοίπους, καταργώντας τις έννοιες της προνομιακής φυλής ή καταγωγής, αρχές δηλαδή που ίσχυαν σε συστήματα πριν από τον καπιταλισμό (φεουδαρχία).
Ταυτόχρονα, όπως προαναφέρθηκε, το εξεταστικό σύστημα (πυρήνας της παιδείας) εξωθεί τους μαθητές στην αγορά ιδιωτικών υπηρεσιών που τους υπόσχονται επιτυχία σε αυτές τις εξετάσεις. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια δεύτερη ταξική ψαλίδα στους κόλπους των δημοσίων σχολείων, καθώς τα παιδιά που δεν δύνανται να πληρώσουν ιδιωτική βοήθεια είναι συχνά σε δυσμενέστερη θέση όσον αφορά τις εξετάσεις.
Ριζοσπαστική τομή που θα έχει αποτέλεσμα;
Καθολική απαγόρευση παροχής ιδιωτικής παιδείας (κατάργηση δηλαδή ιδιωτικών σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας) και κατάργηση του εξεταστικού συστήματος (ή έστω τη συρρίκνωσή του), το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα και τη σταδιακή εξαφάνιση της παραπαιδείας.
Οταν πλέον όλοι, ακόμα και οι πιο πλούσιοι, θα στέλνουν τα παιδιά τους στο πραγματικά δημόσιο σχολείο, αυτό θα αναβαθμιστεί αισθητά, γιατί δεν θα υπάρχει η εναλλακτική του ιδιώτη. Οι πλούσιοι και οι πολύ πολύ πλούσιοι θα δουλεύουν και θα απαιτούν την αναβάθμισή του και δεν θα καταφεύγουν στην εύκολη λύση του ιδιωτικού.
Οσον αφορά τις εξετάσεις, είναι προφανές πως η κατάργησή τους θα εξαλείψει τα φροντιστήρια.
Προσοχή, όμως, αυτό δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Επειδή καλώς ή κακώς πλέον υπάρχει μια ολόκληρη αγορά πίσω από τις εξετάσεις και μια ιδιωτική οικονομία εργαζομένων που ζει από αυτό. Η οποιαδήποτε κατάργηση θα πρέπει να γίνει με σχεδιασμό για το πού θα ενταχθούν οι καθηγητές του ιδιωτικού τομέα.
Ετσι, το δημόσιο σχολείο θα γίνει ξανά δημόσιο…
