Θυμάμαι ότι πριν από κάποια χρόνια είχα πάει σε μια δημοσιογραφική προβολή πρωί για να δούμε ταινία που την περιμέναμε όλοι πώς και πώς, γιατί υπήρχαν φήμες ότι η φοβερή και τρομερή Μέριλ Στριπ έδινε τέτοιο ρεσιτάλ ερμηνείας που σίγουρα θα της χάριζε το τρίτο της Οσκαρ. Οπως και της το χάρισε…
Στην ταινία η Μέριλ Στριπ ερμήνευε την περίφημη σιδηρά κυρία της Αγγλίας, τη Μάργκαρετ Θάτσερ…
Αν θυμάμαι καλά, η πρώτη σκηνή της ταινίας είναι ένα κατάστημα στο οποίο έχει πάει η ήδη πολύ μεγάλη σε ηλικία Θάτσερ, και πολύ άρρωστη επίσης, όπου τα έχει χαμένα μέσα στο σπίτι της απ’ όπου στην ουσία το έχει σκάσει και ψάχνουν να τη βρουν…
Η ταινία δεν ήταν τόσο φοβερή αντικειμενικά, όμως η ερμηνεία της Στριπ την ανέβασε στα ουράνια. Οταν όμως τελείωσε, εγώ δεν σκεφτόμουν καν τη Μέριλ Στριπ. Σκεφτόμουν πως μία από τις πιο σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, που κατηγορήθηκε όσο λίγοι αλλά και θαυμάστηκε, μετά την πρωθυπουργία πήγε σπίτι της και μετά από χρόνια και από την ταινία που γυρίστηκε με τη Μέριλ Στριπ έφυγε από τη ζωή…
Το ίδιο σκεφτόμουν και χθες που ήρθε η Ανγκελα Μέρκελ στην Αθήνα…. Μετά από 16 χρόνια στο τιμόνι της Γερμανίας τελείωσε και πάει σπίτι της. Τώρα κάνει τις τελευταίες επισκέψεις της ως καγκελάριος και μία από αυτές είναι και η Ελλάδα, η οποία την είχε απασχολήσει σίγουρα πολύ τα τελευταία χρόνια…
Φαντάζομαι ότι και η Θάτσερ και η Μέρκελ αλλά και όλοι οι πολιτικοί στην Ευρώπη τουλάχιστον ενημερώνονται για τα πολιτικά τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Και σίγουρα θα γελάνε με τα δικά μας χαΐρια και τις προκοπές…
Τώρα αποδεικνύεται γιατί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής λύσσαξε να διώξει τους βασιλιάδες από την Ελλάδα. Οχι λόγω υπερβολικής δημοκρατικής διάθεσης -σιγά τώρα τη δημοκρατικότητα του Καραμανλή, αφού ο ίδιος ο βασιλιάς τον είχε βάλει εκεί που ήταν με το έτσι θέλω το ’55- όσο για να πάρει αυτός και η οικογένειά του τη θέση τους. Ο ανιψιός του εξακολουθεί εδώ και 13 χρόνια και είναι ακόμη βουλευτής μετά την πρωθυπουργική θητεία του, όχι πως κάνει κάτι, ως τοποτηρητής του θρόνου, και υπάρχει και υπουργός με το όνομα Κωνσταντίνος Καραμανλής -που μακάρι να είναι με την αξία του, αλλά βλέπεις η γυναίκα του καίσαρα…-, ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου εντελώς ανερυθρίαστα ξαναβάζει υποψηφιότητα για αρχηγός στο μεταμφιεσμένο και πλήρως ξεπεσμένο ζόμπι που κάποτε λεγόταν ΠΑΣΟΚ και που ο ίδιος βοήθησε ουσιαστικά να ξεπέσει εντελώς…
Το να πάει ένας από αυτούς τους δύο ή και οι δύο σπίτι τους, κάτι που θα γινόταν σε οποιαδήποτε πολιτισμένη ή και απολίτιστη χώρα του πλανήτη, δεν είναι κάτι που θα αντιμετώπιζε κανείς σοβαρά και το χειρότερο είναι πως όλοι το θεωρούν φυσιολογικό σε αυτή τη χώρα…
Είναι αυτό που λένε κόμματα και παρατάξεις αιχμάλωτα από οικογένειες. Τις δύο αυτές οικογένειες. Αλλά βέβαια εδώ φταίνε οι ψηφοφόροι και μόνο.
