Δεν νομίζω να έχει κανείς τη διάθεση την ώρα που η Ελλάδα καίγεται να παραστήσει τον έξυπνο και να κουνήσει το δάχτυλο υποδεικνύοντας υπευθύνους για τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνει η χώρα, Ειδικά σε επίπεδο πολιτικών κομμάτων έχω την αίσθηση, ότι έχει κουράσει πλέον ο αλληλοσπαραγμός πάνω από τα συντρίμμια των καταστροφών. Η ελληνική κοινωνία έχει ζήσει -και από δικά της λάθη- επαναλαμβανόμενες συμφορές και ψάχνει πλέον ουσιαστικές λύσεις. Αυτές μπορούν να βρεθούν μόνο μέσα από μια μαγική λέξη, την πρόληψη, που τόσο πολύ αγνοήσαμε τα προηγούμενα χρόνια. Και δεν έχει να κάνει μόνο με τις πυρκαγιές αυτό.
Το βλέπουμε σε κάθε έκφανση της ζωής στην ελληνική κοινωνία. Μονίμως κυνηγάμε να λύσουμε τα προβλήματα όταν σκάνε, τρέχουμε πίσω από τη φωτιά που άναψε για να τη σβήσουμε. Πρέπει να φτάσουμε σε Ολυμπιακούς Αγώνες για να αντιληφθούμε ότι οι αθλητές μας δεν είχαν καμία υποστήριξη, πρέπει να μας βρει μια δύσκολη κατάσταση σε επίπεδο υγείας για να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε ΜΕΘ και νοσηλευτικό προσωπικό στα νοσοκομεία μας. Πάνε πολλά χρόνια που το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται γιατί πολύ απλά εμείς αδυνατούμε να δώσουμε λύσεις.
Ηρθε η ώρα να ψάξουμε τους ανθρώπους που θα βλέπουν πιο μπροστά από τις καταστάσεις, που θα έχουν τη γνώση και την ικανότητα να χαράξουν πολιτικές οι οποίες θα μπορούν να προλαμβάνουν δύσκολες στιγμές. Αυτή είναι και η μόνη ουσιαστική παρακαταθήκη που μπορούμε να αφήσουμε στα παιδιά μας, γιατί εδώ και χρόνια το μόνο που κάνουμε είναι να τους παραδίδουμε καμένη γη. Κάποτε ήταν μια κλισέ φράση των πολιτικών, ειδικά τη δεκαετία του ‘80, πλέον αποτελεί ζοφερή πραγματικότητα.
