«Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή». Αυτό ακουγόταν συχνά-πυκνά στην πάνω πλατεία, ακούγεται κατά καιρούς από μερίδα πολιτών, έτσι ή με παραλλαγές. Λ.χ. «Και οι τριακόσιοι φταίνε», «όλοι ίδιοι είναι» κ.λπ. Πέρα από το γεγονός ότι δεν βλέπει κανείς ποιο είναι το άμεσο, απτό φταίξιμο π.χ. του κ. Κουτσούμπα που δεν έχει δει εξουσία ποτέ, υπάρχουν πολλά στοιχεία παραλογισμού σε αυτού του τύπου τις δηλώσεις. Γιατί και οι τριακόσιοι; Και αν φταίνε και οι τριακόσιοι, θα είναι οι συγκεκριμένοι τριακόσιοι ή και οι επόμενοι, της επόμενης Βουλής; Και αν στη θέση ενός από τους τριακόσιους είχε εκλεγεί ένας άλλος, που τώρα ασκεί απλώς ένα επάγγελμα, γιατί εξ ορισμού θα έφταιγε κι αυτός;
Κι αν πάλι τα φέρει η τύχη και εκλεγεί κάποιος που όλοι ξέρουν, φίλοι και αντίπαλοι, ότι είναι εξαιρετική πάστα ανθρώπου, θα είναι κι αυτός ένας από τους τριακόσιους που πρέπει να καούν μαζί με τη Βουλή; Γιατί άραγε;
Η σύγχρονη φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει πολλά και μεγάλα προβλήματα ικανά να εξάψουν πάθη, ωστόσο αυτοί που θέλουν μια καμένη Βουλή συνήθως δεν θέλουν λ.χ. να δοθεί περισσότερη έμφαση στη λέξη «δημοκρατία» και λιγότερη στη λέξη «κοινοβουλευτική». Δεν θέλουν καν να κυβερνήσουν οι ίδιοι («αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός…»), προτιμούν το πιθανότερο έναν λοχία. Ακόμη και τον Χριστό τον ίδιο να εξέλεγαν, κι αυτόν πουλημένο θα τον έλεγαν. Να προτιμούσαν να δουν τον Χριστό… λοχία; Ούτε κι αυτό, γιατί ως γνωστόν ο Χριστός τρώει σκαμπίλια στα μάγουλα, ενώ αυτοί θέλουν τον λοχία να σαπίζει τους απείθαρχους στα υπόγεια της ΕΣΑ.
Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι δεν είναι λίγοι οι πολίτες που δυσπιστούν όχι γενικά και αόριστα στη δημοκρατία, αλλά σε κάθε απλό πολίτη συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων. Προτιμούν να αναθέτουν την εξουσία σε δυναστείες, σε οιονεί και μη βασιλείς τους οποίους μετά, βέβαια, καθυβρίζουν. Συχνά δυσπιστούν και άλλοι, πιο δημοκρατικοί πολίτες που, αντί να ζητούν περισσότερη συμμετοχή, μένουν και αυτοί στο επίπεδο της γενικόλογης κριτικής και της γκρίνιας. Ισως θα έπρεπε να προταθεί σοβαρά από την Πολιτική Επιστήμη υποχρεωτική ολιγόμηνη θητεία σε διοίκηση επιμέρους κρατικών υποθέσεων, όπως είχε γίνει και σε κάποια περίοδο της αρχαιότητας, ώστε να αναμετρηθεί κανείς με την επιτυχία αλλά και με τη χλεύη. Να μάθει να διακρίνει την ικανότητα από την ανικανότητα, τη σοβαρότητα από την επιπολαιότητα, τη γνώση από την ασχετοσύνη, το σχέδιο από την προχειρότητα, την τιμιότητα από την ανεντιμότητα. Να νιώσει στο πετσί του ότι ποτέ δεν είναι όλοι ίδιοι. Να καταλάβει τι πραγματικά σημαίνει «ατομική ευθύνη» – και του ψηφοφόρου. Τα υπόλοιπα είναι λεονταρισμοί της δεκάρας. Ακόμα και οι ψευτόμαγκες της ακροδεξιάς συνθηματολογίας, ανάθεση θέλουν. Το σύνθημα δεν λέει «να κάψουμε», λέει «να καεί». Δηλαδή δι’ αντιπροσώπου. Γι’ αυτό και έβαλαν τους χρυσαυγίτες μέσα. Ευτυχώς για όλους, χωρίς επιτυχία.
