Ισιγκούρο για Μπούκερ

Παρατηρώντας τις καταστροφές από την κλιματική αλλαγή, τη λαίλαπα της πανδημίας του κορονοϊού, τις τρομερές, έξυπνες βόμβες, την πρόοδο της τεχνητής νοημοσύνης αλλά και όσα συμβαίνουν με την κατασκευή ανθρωποειδών ρομπότ, δεν μπορεί κανείς να μην προβληματιστεί για το μέλλον του πλανήτη. Τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας βγαίνουν αληθινά και ο Καζούο Ισιγκούρο, ο βραβευμένος με Νόμπελ και υποψήφιος τώρα για Μπούκερ συγγραφέας, ίσως βγει προφητικός με το νέο του βιβλίο «Η Κλάρα και ο Ηλιος» (εκδ. Ψυχογιός).

Η Κλάρα είναι μια τεχνητή φίλη, ένα πολύ προχωρημένο ρομπότ με ανθρώπινα χαρακτηριστικά και εκπληκτική παρατηρητικότητα. Περιμένει σε ένα κατάστημα τη σειρά της να πωληθεί και αισθάνεται τυχερή, όταν την επιλέγει η μικρή Τζόσι με τη μητέρα της. Ενα κορίτσι που πάσχει από μια μυστηριώδη ασθένεια, η οποία σχετίζεται με την «αναβάθμισή» της, δηλαδή μια διαδικασία γενετικής μετάλλαξης που θεραπεύει το γήρας και συνοδεύεται από προνομιακή διαδικτυακή μόρφωση, προκειμένου να έχει ένα «σωστό» μέλλον. Μια ασθένεια που βάζει σε κίνδυνο τη ζωή της Τζόσι και εγείρει ηθικά διλήμματα αν η τεχνητή φίλη μπορεί να πάρει τη θέση της.

Χωρίς να γίνεται δραματικός, καταγγελτικός, ή διδακτικός, ο Ισιγκούρο με απλότητα και ευαισθησία τοποθετεί το μυθιστόρημά του σε έναν κόσμο που η μόλυνση έχει καταστρέψει τα πάντα, που οι κοινωνικές ανισότητες κυριαρχούν και θέτει ερωτήματα. Είμαστε αναντικατάστατοι; Τι γίνεται αν η τεχνολογία μπορεί να μας διατηρήσει πέραν του θανάτου, έστω και με άλλη μορφή; Τα ανθρωποειδή, εκτός από εξυπνάδα, είναι ικανά να έχουν συναισθήματα; Και, κυρίως, τι σημαίνει να αγαπάς και πώς αλλάζει σήμερα το νόημα της ανθρώπινης αγάπης;

Αλλά σε έναν τέτοιο δυστοπικό κόσμο, ακόμα και τα ανθρωποειδή έχουν ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι, φαίνεται πως λέει ο σπουδαίος συγγραφέας, σε έναν θεό, πρωτόγονο, όπως ο ήλιος, και σε ένα θαύμα που η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει… Δεν θέλουμε να επηρεάσουμε την επιτροπή των Μπούκερ, αλλά το βραβείο τού αξίζει…