Ελληνικός αθλητισμός: Ώρα μηδέν!

Μετά την συνέντευξη του αρσιβαρίστα Θοδωρή Ιακωβίδη, ο οποίος ξεγύμνωσε μπροστά στην κάμερα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τις παθογένειες του ελληνικού αθλητισμού, ακολούθησε ένα κύμα συμπαράστασης, αναζήτησης ευθυνών, δακρύων και γνωστών μεγαλοστομιών. Όμως, εντελώς τυχαία, για ακόμη μία φορά, ο υπεύθυνος για την κατάσταση δεν βρέθηκε. Είτε είναι μηχανισμός, είτε είναι πρόσωπα.

Ειπώθηκαν πολλά. Όλοι, μα όλοι ήταν μαζί του. Με το δίκιο που αναδείκνυαν οι λέξεις που ξεστόμιζε. Όμως αφού όλοι γράφανε και λέγανε για το δίκιο του, τότε ποιος έφτασε τον Ιακωβίδη (και σίγουρα χιλιάδες άλλους αθλητές) σε αυτή την κατάσταση;

Για να μην υπάρχουν αυταπάτες, ο Ιακωβίδης βρίσκεται στην κορυφή και έτσι γεννάται ένα ερώτημα. Αν το επίσημο Κράτος δεν συνεισφέρει ούτε το ελάχιστο στην προσπάθεια ενός αθλητή κορυφαίου επιπέδου που διεκδικεί μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τότε πως φέρεται στους άσημους νέους που ασχολούνται με τον αθλητισμό;

Προφανώς η παραπάνω ερώτηση απαντάται στη θέα των μισογκρεμισμένων αθλητικών κέντρων, στις ερημωμένες εγκαταστάσεις, στην υποχρηματοδότηση του ερασιτεχνικού αθλητισμού, στην έλλειψη προγραμμάτων προώθησης του αθλητισμού στην νεολαία και στην γενικότερη απαξίωση από την Πολιτεία.

Ο ελληνικός αθλητισμός πάσχει σοβαρά. Οι επιτυχίες του ήταν αποτέλεσμα σκληρής ατομικής δουλειάς αθλητών και προπονητών που άντεξαν στις πιέσεις. Η οργανωμένη Πολιτεία ήταν διαχρονικά απούσα. Εμφανιζόταν μόνο στις επιτυχίες για να καρπωθεί τα εύσημα και να εκμεταλλευτεί πολιτικά την αθλητική νίκη, όπως έκαναν τα καθεστώτα του 20ου αιώνα.

Η Πολιτεία δεν προτάσσει ένα σύγχρονο μοντέλο, το οποίο θα ωθήσει την νεολαία μαζικά κοντά στον αθλητισμό, είτε ερασιτεχνικά, είτε επαγγελματικά. Δεν υπάρχει πλάνο, ούτε όραμα.

Χιλιάδες νέα παιδιά τα παράτησαν εξαιτίας των αντίξοων συνθηκών και της αδυναμίας να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις. Όση στήριξη και να προσφέρει ο περίγυρος και οι προπονητές, εξακολουθεί να υφίσταται υψηλός βαθμός δυσκολίας, ειδικότερα σε ερασιτέχνες αθλητές που βρίσκονται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, να διακριθούν. Έτσι λοιπόν, με τι διάθεση οι νέοι θα αγκαλιάσουν τον αθλητισμό;

Είναι αναγκαίο οι ομοσπονδίες να εκσυγχρονιστούν με νέα πρόσωπα και διαδικασίες, η χρηματοδότηση από την Πολιτεία να αυξηθεί και να δημιουργηθούν εγκαταστάσεις που θα πληρούν τις προϋποθέσεις για την δημιουργία οργανωμένου αθλητικού πλάνου.

Φυσικά, δεν υπάρχει η ψευδαίσθηση πως όλοι θα γίνουν πρωταθλητές με μετάλλια και διακρίσεις. Όμως είναι εφικτό να δημιουργηθεί μια «σχολή» αθλητισμού, που θα στηρίζεται και θα αλληλοεπιδρά με τους πολίτες, όπως συνέβη σε άλλες χώρες με πληθυσμό αντίστοιχο ή και μικρότερο της Ελλάδας. Έτσι θα έρθουν οι διακρίσεις και η μαζική ένταξη του αθλητισμού στην καθημερινότητα της νεολαίας.

Όμως το σημαντικότερο κέρδος θα είναι η αποδοχή του αθλητισμού από την κοινωνία και η συνειδητοποίηση της προσφοράς του. Θα μειωθεί η παχυσαρκία, η κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών. Οι νέοι θα πάψουν να αποχαυνώνονται σε ηλεκτρονικά παιχνίδια και θα κοινωνικοποιούνται πιο άμεσα.

Τα παραπάνω είναι γνωστά και έχουν ειπωθεί άπειρες φορές. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση. Για να πετύχει το πλάνο χρειάζεται αθόρυβη δουλεία και διάρκεια. Τα αποτελέσματα θα είναι μακροπρόθεσμα ορατά και δυστυχώς, μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών αρέσκεται στη σκοπιμότητα της στιγμής για τη δημιουργία πολιτικού κεφαλαίου ανεξάρτητα από την συμβολή στην κοινωνία.

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Ιακωβίδης με την συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Από την άλλη, η συμπεριφορά της Πολιτείας απέναντι του αποτελεί κανόνα. Η κατάσταση αυτή είναι διαχρονικά στάσιμη, χωρίς διάθεση ανανέωσης και εξέλιξης προς το καλύτερο και είναι βέβαιο πως η αλλαγή πρέπει να είναι άμεση και ριζική.

*Τελειόφοιτος ΤΕΦΑΑ