Η άγρια κόρη των ζώων

Γιατί είναι ανήσυχα τα ζώα στις πόλεις; Γιατί ανήσυχα μυρίζουν τον αέρα και αλυχτούν, γρυλίζουν και αναίτια κλαίνε; Ή μήπως όχι τόσο αναίτια όσο νομίζουμε; Μυρίζουν τον κίνδυνο, την επιθανάτια αγωνία των δικών τους όντων στα βουνά που καίγονται γύρω από τη μητρόπολη; Μπορεί με τον δικό τους τρόπο να θρηνούν την καταστροφή. Δίπλα στο τσακάλι, στο άλογο, στον λύκο, στην αλεπού, στους σκύλους και στις γάτες, δίπλα στα χαμοπούλια που δεν πρόλαβαν να ξεφύγουν. Κι ο θρήνος τους ακούγεται σε όλη την πόλη. Τον ακούν όμως οι άνθρωποι; Αβέβαιο. Πώς να ξεχωρίσει ο δικός τους πόνος όταν καίγονται σπίτια και το βιος των ανθρώπων;

Ξαφνικά είδα μπροστά μου το σενάριο του «Zoo», μιας τηλεοπτικής, δραματικής σειράς γύρω από την ξαφνική επιθετικότητα των ζώων ενάντια στους ανθρώπους και, γενικότερα, τη σημαντική αλλαγή συμπεριφοράς των ζώων, σε όλα τα επίπεδα. Η απάθεια των πολιτικών ηγετών απέναντι στην καταστροφή του πλανήτη, το υπερκέρδος των μεγάλων πολυεθνικών που δεν νοιάζονται για τις μεταλλαγμένες τροφές που πουλούν σε όλο τον κόσμο αλλάζει τον τρόπο που μας βλέπουν τα ζώα. Δεν μας φοβούνται πια και αποφασίζουν να αντεπιτεθούν. Στα μάτια τους σχηματίζεται η άγρια κόρη της οργής τους απέναντί μας. Επιστημονική φαντασία, θα μου πείτε. Ναι. Και μακάρι να μη βγει ποτέ αληθινό το σενάριο.

Βλέποντας τις εικόνες των καμένων ζώων στη Βαρυμπόμπη, στην Εύβοια και αλλού στη χώρα, και αναλογιζόμενη εορτασμούς και ανούσιες φιέστες, μου έρχεται στο μυαλό ο «επιτάφιος για ένα σκύλο» του Μπάιρον: «Κοντά σε αυτό το Σημείο, κείτονται τα Λείψανα κάποιου, που είχε Ομορφιά χωρίς Ματαιοδοξία, Δύναμη χωρίς Θράσος, Τόλμη χωρίς Σκληρότητα και όλες τις Αρετές του Ανθρώπου χωρίς τα Ελαττώματά του». Και ύστερα ψάχνω στα μάτια του δικού μου σκύλου, της γάτας των διπλανών και των άλλων οικόσιτων της γειτονιάς την άγρια κόρη. Με κοιτούν όμως αθώα, με πλησιάζουν για χάδια και φιλιά.

Η αθωότητα των ζώων πρέπει να διαφυλαχτεί πάση θυσία. Τα δάση που μας απομένουν πρέπει να προστατευτούν πάση θυσία. Είναι η ελπίδα μας να συνεχίσει να υπάρχει αυτός ο κόσμος. «Ανθρωπε! εσύ, αδύναμε ένοικε μιας ώρας, εξευτελισμένος από τη δουλεία, ή διεφθαρμένος από την εξουσία – η αγάπη σου είναι λαγνεία, η φιλία σου όλη μια απάτη, η γλώσσα σου υποκρισία, τα λόγια σου ένα ψέμα! Από τη φύση σου αχρείος, εξευγενισμένος μόνο κατ’ όνομα, κάθε ευγενικό ζώο μπορεί να σε κάνει να κοκκινίσεις από ντροπή». Πόσο θα ήθελα να είχε άδικο ο λόρδος φιλέλληνας, μα δεν βρίσκω λόγια, τούτες τις δύσκολες ώρες που η χώρα πενθεί για τις πυρκαγιές, να τον αντικρούσω. Μόνο σιωπή μπροστά στην καταστροφή.