Οι ελληνικές θάλασσες είναι προικισμένες με απαράμιλλης ομορφιάς κοραλλιογενείς σχηματισμούς, εφάμιλλους με εκείνους των τροπικών θαλασσών. Τα δάση των κοραλλιών, όπως τα χαρακτηρίζουν οι ψαράδες, είναι βιοκοινότητες με πλούσια βιοποικιλότητα και αποτελούν σημαντικά αλιευτικά πεδία, αφού επιτρέπουν στους πληθυσμούς των ψαριών να ευδοκιμήσουν και να αναπαραχθούν. Η διατήρησή τους αποτρέπει όχι μόνο μια μελλοντική κατάρρευση της αλιείας αλλά εξασφαλίζει και την επισιτιστική ασφάλεια της χώρας.
Ωστόσο και παρά τους κινδύνους που διατρέχουν από την κλιματική αλλαγή και την υπερθέρμανση των θαλασσών, στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν αποσπασματικές πληροφορίες ως προς τη δομή, τη σύνθεση, τη λειτουργία, τις υπηρεσίες και την οικολογική κατάσταση.
«Ο λόγος είναι οι δυσκολίες που έχουν στη μελέτη τους καθώς απαντούν σε βάθη μεγαλύτερα των 30 μέτρων», λέει ο Δημήτρης Πουρσανίδης, που μελετά τους κοραλλιογενείς σχηματισμούς στο Εθνικό Πάρκο Αλοννήσου Βορείων Σποράδων με βοήθεια και χρηματοδότηση του Ιδρύματος Thalassa Foundation.
«Λόγω του βάθους όπου απαντούν καθώς και των ιδιαίτερων ωκεανογραφικών συνθηκών, η συστηματική μελέτη αποτελεί μια πρόκληση», θα πει ο κύριος Πουρσανίδης για την προσπάθεια που σύντομα «θα δώσει πληροφορίες για την οικολογική κατάσταση αλλά και τη βιοποικιλότητα που οι κοραλλιογενείς σχηματισμοί με τις συναθροίσεις των γοργονιών φιλοξενούν», ώστε να επιτραπεί ο σχεδιασμός δράσεων προστασίας τους.
