Στις 14/15 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί (αν και ελπίζω να μη συμβεί τελικά) η φωτογράφηση της καλοκαιρινής κολεξιόν του οίκου Dior στην Ακρόπολη.
Ενα κυβερνητικό επιχείρημα, απ’ όσο έχω υπ’ όψιν μου, είναι η διαφήμιση της χώρας μας παντού στον πλανήτη. Συγγνώμη, η υψηλή ραπτική θα διαφημίσει το σύμβολο της βάσης όλου του δυτικού πολιτισμού, ανεξαρτήτως της πορείας που αυτός ακολούθησε κατά τον τελευταίο και πλέον αιώνα, θέτοντας το χρήμα ως πρώτη κοινωνική αξία;*
Ο Παρθενώνας ήταν, για τους αρχαίους, ναός, τόπος λατρείας. Υπάρχουν και σήμερα Ελληνες που είτε επιλέγουν την αρχαία ελληνική θρησκεία αντί της χριστιανικής είτε εμπνεόμαστε από το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και δεν μας αρέσει να χρησιμοποιούνται τα αριστουργήματά του προκειμένου να διαφημιστούν εμπορικά προϊόντα.
Επίσης, συμβολίζει τη δημοκρατία, μιαν έννοια που τόσο έχουν καπηλευτεί επιτήδειοι (γιατί η δημοκρατία μόνον άμεση θεωρώ πως μπορεί να είναι. Η «εκπροσώπηση» συχνά έχει δημιουργήσει ερωτήματα και απογοητεύσεις).
Τέλος, συμβολίζει έναν μεγάλο πνευματικό πολιτισμό. Δεν είναι κρίμα το πνεύμα να γίνεται φόντο ανάδειξης προϊόντων;
Ο Ιερός Βράχος, τα αρχιτεκτονήματα και τα γλυπτά του έχουν ξαναχρησιμοποιηθεί, δύο φορές αν δεν κάνω λάθος, γι’ αυτούς τους σκοπούς.
Κάποιοι θεωρούν την υψηλή ραπτική τέχνη. Εγώ, επιβίωση του πνεύματος των Λουδοβίκων: μια εντελώς περιττή πολυτέλεια και «extrémité». Σε καιρούς όπου πολλοί υποφέρουν, θεωρώ και την ίδια της την ύπαρξη προκλητική.
Νομίζω πως θα υπήρχαν πολλοί, πιο ουσιαστικοί τρόποι να «επιβεβαιώσουμε» τη φιλία ανάμεσα στις δύο χώρες, Ελλάδα-Γαλλία:
Α) Να φτιάξουμε ανδριάντα της Jacqueline de Romilly** (μεγάλης θουκυδιδίστριας που αφιέρωσε τη ζωή της στη μελέτη πτυχών του αρχαίου ελληνικού κόσμου) αλλά και άλλων διακεκριμένων Γάλλων ελληνιστών.
Β) Να διοργανώνουμε φτηνές διακοπές για Γάλλους φοιτητές.
Γ) Να ενθαρρυνθεί η διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας (αφού η Μ. Βρετανία πραγματοποίησε Brexit, εμείς θα καθόμαστε ν’ ασχολούμαστε με τη γλώσσα της – εγώ τη διδάσκω, ανάγκη… Α! Ναι, είναι κι η Αμερική, αλλά μιλούσαμε για πολιτισμό…).
Τα ηλεκτρονικά μέσα μπορούν να βοηθήσουν τη δημοκρατία, έτσι προτείνω να διοργανωθεί ένα δημοψήφισμα σχετικά με το θέμα αυτής της φωτογράφησης που θα είναι μόνον η αρχή και για πολλά άλλα θέματα που διαρκώς προκύπτουν.
Εύχομαι την ενότητα του λαού μας, ανεξαρτήτως κομματικών τοποθετήσεων και των διαφορετικών γνωμών μας που είναι τόσο «στη φύση μας». Αν δεν κάνω λάθος, τη χρειαζόμαστε τώρα.
*βλ. ποίημα Κώστα Καρυωτάκη «Στο Αγαλμα της Ελευθερίας» που φωτίζει τον κόσμο, συλλογή «Ελεγεία και Σάτιρες»,1927
**Εντελώς ενδεικτικά, δύο μικρά κι ευκολοδιάβαστα έργα της: α) «Πόσο επίκαιρη είναι η Αθηναϊκή Δημοκρατία σήμερα» (σε μορφή διαλόγου, εκδ. Ερμής, 2009), β) «Το ανθρώπινο μεγαλείο στον αιώνα του Περικλή», Ωκεανίδα, 2010 (η ίδια συνέγραψε πλήθος μελετών για τον Ομηρο, τον Θουκυδίδη, την αρχαία τραγωδία, την εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής σκέψης, τα προβλήματα της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας κ.λπ.).
*φιλόλογος, Μαραθιάς Δωρίδας
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 07/06/2021.
