Κάποια χρόνια, πριν να πεθάνει, αποφάσισε να επισκεφτεί, και πάλι, το καμαράκι στο Μεταξουργείο, όπου γεννήθηκε. Θυμήθηκε τότε τη μεγάλη φτώχεια, τα παιδικά της χρόνια κι έφερε μπρος στα μάτια της εκείνους τους κατατρεγμένους φυματικούς που έκαναν αιμοπτύσεις στις κοινές τουαλέτες. Κι αυτή παιδί τ’ άκουγε όλα.
Οσο διάβαινε στον κόσμο του παρελθόντος, είχε σταθεί απέναντι από ένα φτωχικό καθρεφτάκι. Κι η ώριμη πικραμένη της μορφή πάγωνε πάνω του. Αυτό θα είχε δει άπειρες λύπες και χαρές των ανθρώπων που έζησαν εκεί. Στην άκρια της ζωής, στην κορυφή της ελπίδας. Ηξερε. Κι ένιωθε το κοριτσάκι που πήγε δυο βήματα παραπέρα. Αλλά δεν λησμόνησε. Ποτέ.
Ισως και να ’ταν αυτή η περιπέτεια βίου που επέτρεψε στη Βίκυ Μοσχολιού να τολμήσει να τραγουδήσει κι αυτά που δεν καταλάβαινε. Κι έτσι, κύλησε η αλήθεια της φωνής της για πάντα στις ζωές μας. Σαν ιαματικό νερό που φέρνει τη λήθη στην πίκρα και το καλωσόρισμα στη χαρά. Η δικιά μας Βικάρα παρούσα πάντα και πέρα από τον θάνατο.
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 07/06/2021.
