Μπορεί ένα ματς που κρίνεται στα πέναλτι να εμπεριέχει και μια δόση τύχης, όμως οι Ελβετοί δικαιολογημένα πανηγύρισαν, όχι μόνο γιατί βγήκαν νικητές από μια ψυχοφθόρα διαδικασία, αλλά για τον τρόπο που κατάφεραν να φτάσουν ώς εκεί. Να αποκλείσουν την παγκόσμια πρωταθλήτρια Γαλλία, η οποία εμφανίστηκε ως το μεγάλο φαβορί με το περίσσιο ταλέντο και έφυγε από τη «Νασινονάλ Αρένα» του Βουκουρεστίου σαν… βρεγμένη γάτα. Και να είναι αυτοί που ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν στα προημιτελικά την Ισπανία σε μια ακόμη πιο μεγάλη πρόκληση.
Βρέθηκαν να χάνουν με 3-1 και όχι μόνο δεν λιποψύχησαν, αλλά βρήκαν τον τρόπο μέσα σε λίγα λεπτά να σμπαραλιάσουν την ανύπαρκτη άμυνα των «τρικολόρ» και να ισοφαρίσουν λες και έπαιζαν φιλικό.
Η τραγική ειρωνεία για τους Γάλλους και η ευλογία για τους Ελβετούς ήταν ότι οι δύο παίκτες που πέτυχαν τα δύο αυτά γκολ της ισοφάρισης, δεν είναι από αυτοί που ο κόσμος αποκαλεί «χαρισματικούς σκόρερ». Τουναντίον. «Χασογκόληδες» τους ανέβαζαν, «άγκολους» τους κατέβαζαν. Δεν είναι τυχαίο ότι ούτε ο Σεφέροβιτς, που σκόραρε με κεφαλιά δύο από τα τρία χθεσινά γκολ, ούτε ο Γκαμπράνοβιτς, που μπήκε ως αλλαγή και ισοφάρισε λίγο πριν από το φινάλε, δεν είναι οι καλύτεροι επιθετικοί της ομάδας. Αυτή τη… φήμη την έχει ο Εμπολό της Γκλάντμπαχ.
Κι όμως, μέσα σε λίγα λεπτά άλλαξε ολόκληρη η ιστορία, όχι μόνο του ματς. Συνήθως δεν παίζουν μαζί. Η ανάγκη το έφερε. Τους ενώνει κυρίως η βοσνιακή καταγωγή τους.
Ο Σεφέροβιτς χρειάστηκε να πάει στην Μπενφίκα για να αρχίσει να σκοράρει και να ξεπεράσει τα νεύρα που του προκαλούσαν οι συνεχείς χαμένες μεγάλες ευκαιρίες που είχαν γραφτεί στο βιογραφικό του. Τέσσερις σεζόν στους «αετούς» με 7, 27, 9 και 26 γκολ ήταν σαν να τον ανέστησαν και να του έφτιαξαν την ψυχολογία. Εδώ στην Εθνική που έχει αγωνιστεί (με αυτή) σε τέσσερις σερί διοργανώσεις, ξεκινώντας από το Μουντιάλ του 2014, μέχρι να φτάσουμε στο ματς με την Ουαλία και στο χθεσινό, μετρούσε μόλις 1 γκολ σε 13 συμμετοχές. Τα έκανε 4 σε 15.
Ο Γκαμπράνοβιτς είχε ανάλογη πορεία. Δεν έπεισε στη Σάλκε, τη Μάιντς και έφτασε στη Ριέκα και τελευταία στην Ντινάμο Ζάγκρεμπ για να νιώσει ότι είναι σεντερ φορ. Με την Ουαλία έβαλε ένα γκολ που ακυρώθηκε. Με τη Γαλλία, μπήκε ως τελευταία λύση, έβαλε πάλι γκολ που ακυρώθηκε αλλά ήταν αυτός που έκανε το 3-3 απέναντι στη μεθυσμένη άμυνα των «τρικολόρ».
Αστεία αστεία, αυτή μπορεί να ήταν η τυχερή τους μέρα, ενώ όλα έδειχναν ότι είχε στραβώσει από τη στιγμή που ο Γιορίς είχε αποκρούσει το πέναλτι του Ροντρίγκεζ και ενώ όλοι περίμεναν το 0-2, ο Μπενζεμά (2 φορές) με τον Πογκμπά έπειθαν πως είχαν βάλει τα πράγματα στον δικό τους δρόμο και έσωζαν τον Ντεσάν από το κάζο.
Τελικά η δικαίωση για την ομάδα του Βλαντιμίρ Πέτκοβιτς ήρθε με τον γνωστό κανόνα που λέει ότι συνήθως τα κρίσιμα πέναλτι τα χάνουν οι σταρ, όπως ο Μπαπέ. Ο Ζόμερ τον «ψώνισε» και το παραμύθι συνεχίζεται.
