Βαρεμένος παιδιόθεν με την πετριά των ιάμβων και των τροχαίων, σας πρήζω τα ούμπαλα με τις συχνές αναφορές μου σε μείζονες και ελάσσονες ποιητές, εκ των οποίων μόνο ο Χρήστος Μπράβος ήλκε την καταγωγή του πλησίον της Ελασσόνας. Κάμποσοι εκλεκτοί κατά τα λοιπά συνδαιτυμόνες, οίτινες ουδόλως εμπνέονται από τις ρίμες και τα μέτρα, μέμφονται τούτη την ακατανόητη έξη, την οποία αντιλαμβάνονται λίγο-πολύ ως φυγοπονία. Και έχουν απόλυτο δίκιο. Διότι η επίδικη λέξη, εκτός από την αποφυγή του πόνου υπό την έννοια του κάματου, θα μπορούσε στιχουργική αδεία να παραπέμπει στον πόνο για τη φυγή, για το όνειρο, δηλαδή για την ποίηση.
Αναυδο, τούτων δοθέντων, με άφησαν τα θέματα της Γλώσσας στις φετινές Πανελλαδικές χάρη «Στο Σείριο» από την «Αμοργό» του Γκάτσου, στον οποίο κλήθηκαν να ταξιδέψουν οι υποψήφιοι. Ιδού: Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά/ ποτέ δε βάλαν έγνοια στην καρδιά/ δεν είδανε πολέμους και θανάτους/ και πάνω απ’ τη γαλάζια τους ποδιά/ φοράν τις Κυριακές τα γιορτινά τους// Τις νύχτες που κοιτάν τον ουρανό/ ένα άστρο σαν φτερό θαλασσινό/ παράξενα παιδεύει το μυαλό τους/ τους φαίνεται καράβι μακρινό/ και πάνε και ρωτάν το δάσκαλό τους// Αυτή τους λέει παιδιά μου είναι η γη/ του σύμπαντος αρρώστια και πληγή/ εκεί τραγούδια λένε γράφουν στίχους/ κι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί/ κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους// Στο Σείριο δακρύσαν τα παιδιά/ και βάλαν από κείνη τη βραδιά/ μιαν έγνοια στη μικρούλα τους καρδιά.
Σουρεαλισμός ατόφιος, αυτόματη γραφή, που αίφνης με ξανάκαναν έφηβο και φαντασιώθηκα πως γράφω και πάλι εξετάσεις. Εχω ξεχάσει όμως τη λογική τους, απέχοντας χρόνια απ’ τα φροντιστήρια, και πολύ φοβάμαι ότι η αλλοπρόσαλλη κόλλα μου θα μηδενιστεί. Μάλιστα με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής που πρόλαβε να θεσμοθετήσει εν μέσω πανδημίας η επιδημία – Κεραμέως, τρέμω μη μείνω εκτός πανεπιστημίου και βρεθώ στο ιδιωτικό ΙΕΚ κανενός κολλητού της χρηματοδότη της προεκλογικής εκστρατείας της.
Η αποτυχημένη έκθεσή μου θα ’λεγε πάνω-κάτω τα εξής: Οι δεκαεφτάρηδες σ’ ολόκληρη τη Γη/ βιώνουνε την εφηβεία σαν φυγή/ μα τα Ελληνόπουλα δεν ζούνε τέτοιες φάσεις·/ το όνειρό τους στην πηγή έχει πνιγεί/ και μελετάνε σε απόλυτη σιγή/ να δώσουν Πανελλήνιες Εξετάσεις.// Προκαθορίζουν στα δεκάξι τη ζωή/ διαλέγουν το κατάλληλο ΑΕΙ/ κι όλο διαβάζουν με σφιγμένα χείλη./ Τ’ αφήνουν απροστάτευτα οι θεοί·/ μαζί με τη φαιά ουσία ένα πρωί/ τους έρχεται κι ο ουρανός σφοντύλι.// Σκιρτήματα αγνοούνε της σαρκός/ σκυμμένα στα βιβλία διαρκώς/ γερνάνε πριν την ώρα τους τα έρμα/ κι άμα δεν γράψει κάποιος επαρκώς/ μένει διά παντός στον βίο ξέμπαρκος/ και φτάνει πριν το χάραμα στο γέρμα.// Γι’ αυτό κι εγώ με ασίγαστο θυμό/ λόγω τιμής ενθέρμως προτιμώ/ τα Λύκεια εσαεί να σας γ@μώ/ κι ας με κατηγορήσετε για σεξισμό.
