Δεν ξέρω αν έχετε δει στις παλιές ελληνικές ταινίες κάποιες σκηνές όπου όλη η οικογένεια φορώντας τα καλά της κάθε Κυριακή πρωί πάει στην εκκλησία. Μετά γυρίζουν όλοι μαζί στο σπίτι κ.λπ. κ.λπ.
Εγώ μένω Φωκίωνος Νέγρη. 3 -4 λεπτά πιο κει από μένα είναι η καθολική εκκλησία που, πριν γίνει εκκλησία, ήταν σχολείο και νοσοκομείο αν θυμάμαι καλά. Λοιπόν, κάθε Κυριακή πρωί, αν περάσεις απ’ έξω την ώρα της λειτουργίας βλέπεις ένα πολύβουο χαρούμενο πλήθος που φοράει τα καλά του, έτσι, όπως παλιά…
Μόνο που είναι όλοι μαύροι…
Φοράνε όλοι τα καλά τους, τα οποία είναι συνήθως χρωματιστά για τις γυναίκες σαν να έχουν βγει από ταινία…
Πριν από 2-3 βδομάδες, κάθε βράδυ, στον δρόμο, 2-3 στενά πιο κει από κει που μένω, μαζεύονταν για 3 βράδια πολλοί άνθρωποι κάθε ηλικίας, οι οποίοι κρατώντας μια μπίρα ή και όχι συζητούσαν ανά ομάδες ήρεμα, λες και ο δρόμος και τα πεζοδρόμια σ’ εκείνο το σημείο ήταν χώρος… δεξιώσεων.
Μου είπε το κορίτσι, στο ψιλικατζίδικο στη γωνία, πως από εκεί που είναι όλοι αυτοί, από την Αφρική, έτσι κάνουν άμα έχει πεθάνει κάποιος και, στην περίπτωση αυτή, είχε πεθάνει ξαφνικά από την καρδιά του ένα παλικάρι 20 χρόνων από φιλική τους οικογένεια. Στην ουσία, με αυτόν τον παράξενο για μας τρόπο, πενθούσαν…
Επειδή έχω την τύχη να μένω εκεί όλη μου τη ζωή και δεν μετακόμισα για βόρεια, νότια, ανατολικά ή δυτικά προάστια όταν εμφανίστηκαν «ξένοι» στην Αθήνα, μαύροι, άσπροι, κόκκινοι ή κίτρινοι, και επειδή άκουσα από διάφορους ηλίθιους «πο, πο, πώς μπορείτε να ζείτε με όλους αυτούς τους ξένους» ή «φοβάμαι να έρθω μέχρι εκεί, πού θα παρκάρω μη μου κλέψουν το αμάξι οι ξένοι» ή ν’ ακούω διάφορα φοβιστικά από υποτίθεται γείτονες στο στιλ «έχουμε γεμίσει μαύρους, φοβάμαι να κυκλοφορήσω» φυσικά τους έχω σκυλοβρίσει, με όλο αυτό τον θαυμασμό και τη λατρεία για τον Αντετοκούνμπο μού έρχεται να βάλω τα γέλια…
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο βέβαια είναι η εξαίρεση, μοναδική και ανεπανάληπτη, αλλά είναι και ένα μάθημα για όλους και σχετικά με το ποιον θα μπορούσαν να έχουν γείτονά τους ή για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα χωρίς να το περιμένουν…
Επίσης ένα μάθημα για το πώς μπορείς να εκτεθείς βρίζοντας δημοσίως με τα χειρότερα λόγια κάποιον με διαφορετικό χρώμα από σένα και να νομίζεις ότι είσαι κάτι, επειδή έχεις μια πολιτική θέση ή είσαι γνωστός, και ξαφνικά ο φτωχός μετανάστης δίπλα να γίνει ό,τι πιο διάσημο υπάρχει στον πλανήτη…
Φυσικά ο κόσμος δεν είναι γεμάτος από Γιάννηδες Αντετοκούνμπο, δυστυχώς όμως έχει πολλούς απ’ αυτούς που οτιδήποτε ξένο -από την εθνικότητα ώς το χρώμα- το φοβούνται, το μισούν, το πολεμούν και το βρίζουν. Και τότε εμφανίζεται ένας Αντετοκούνμπο να δείξει σε όλους το μέτρο των πραγμάτων.
Οπως είπε πολύ σωστά και ο Γιάννης Τσαρούχης στη Μαρία Ρεζάν «το μόνο που χωρίζει τους ανθρώπους είναι τα συμφέροντα». Και η βλακεία θα μπορούσα να προσθέσω, αλλά αυτή τελικά μάλλον δεν τους χωρίζει, τους κάνει να ξεχωρίζουν…
Μερικές φορές με ρωτούν πώς αισθάνομαι που μένω σε μια περιοχή με τόσους πολλούς ξένους. Τους απαντώ πως οι Ελληνες με φοβίζουν περισσότερο…
