Σκυλομαμά εκ πεποιθήσεως

Τον πάει βόλτα πρωί κι απόγευμα στο πάρκο των προσφυγικών σπιτιών. Στη γειτονιά της δηλαδή. Και για να είμαι περισσότερο ακριβής, την πάει βόλτα. Γιατί ο Μίκι, αν και δέκα μηνών, εξελίσσεται από χαριτωμένο κουταβάκι σε σκύλαρο, κοντά στις διαστάσεις ενός ποιμενικού. Είναι έξυπνος, παιχνιδιάρης και λόγω του μεγέθους του άγαρμπος. Τραβάει το λουρί η κυρία του απ’ τη μια, τραβάει εκείνος από την άλλη και αρχίζουν οι ξεκαρδιστικοί διάλογοι-μονόλογοι μεταξύ τους. «Αμ, τι τον ήθελες κυρά μου τέτοιον αρκούδο;» τη ρωτούν οι άλλοι σκυλογονείς που γνωρίζονται από τα καθημερινά τους ανταμώματα στις πλατείες της περιοχής.

Η γυναίκα σταματάει και εξηγεί: «Τι να κάνω, βρε παιδιά, δουλεύω στον δήμο, καθαρίστρια του δρόμου είμαι. Και μια μέρα βρήκα μέσα στα σκουπίδια τέσσερα κουταβάκια. Φώναξα τη Φιλοζωική, πήραν τα τρία, μα τούτος εδώ δεν ξεκόλλαγε από δίπλα μου. Με κοίταξε με τα γλυκά ματάκια του, σαν να μου ’λεγε μη μ’ αφήνεις. Σαν μπαλίτσα ήτανε! Τον πάω στην κτηνίατρο, μου λέει εντάξει Μαίρη δεκατρία κιλά θα γίνει. Ε, λέω, θα τα καταφέρω.

Περνούσαν οι μήνες κι όλο μεγάλωνε και μεγάλωνε! Τι να ’κανα τότε; Με κέρδισε ο άτιμος, τον πονάω! Πού να τον δώσω; Α πα πα!». Ποιος να της πει ότι έχει άδικο; Ποιος από αυτούς που ξέρουν τι θα πει αγάπη σκύλου δεν την καταλαβαίνει; Ο Μίκι ζεσταίνεται, την τραβάει στη βρύση. Κάθεται φαρδύς-πλατύς στη γούρνα από κάτω και δροσίζεται. Μας κοιτά που σκάμε στα γέλια και απορεί που μας φαίνεται αστείο. Η κυρία Μαίρη τον τραβάει και πάλι, πάμε βρε ασυμμάζευτε τύπε, του λέει με τρυφερότητα και απομακρύνονται.

Είναι πια σκυλομαμά εκ πεποιθήσεως, με συνείδηση και ευθύνη. Ο Μίκι προχωρά δίπλα της περήφανος, περίεργος και ορεξάτος. Μου θυμίζει τον σκύλο του Φερλινγκέτι, είναι ένα αληθινό, φωνακλάδικο, δημοκρατικό σκυλί, που έχει πράγματα να πει για τη ζωή περί οντολογίας, περί πραγματικότητας, πώς να τη βλέπεις και πώς να την ακούς. Πραγματικός πραγματιστής, με ιστορίες πραγματικές και μια ουρά για να τις λέει.

Αν και ακούει πράγματα πολύ αποθαρρυντικά, πολύ καταθλιπτικά, πολύ παράλογα, εκείνος έχει τη δική του σκυλίσια ζωή να ζει και ένα αγαπημένο χέρι να τον χαϊδεύει κάθε μέρα.