Η επίλυση του δημογραφικού προβλήματος αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τη χώρα μας και η κυβέρνηση έχει θέσει από την πρώτη στιγμή το θέμα πολύ ψηλά στην ατζέντα της, είπε χθες η υφυπουργός Εργασίας, αρμόδια για τη Δημογραφική Πολιτική, Μαρία Συρεγγέλα. Και όλοι αναφωνήσαμε «κοίτα τι μαθαίνεις!»
Προς στιγμή ένιωσα ότι ζω σε άλλη χώρα, π.χ. στη Σουηδία και όχι στην Ελλάδα, και ότι το νέο εργασιακό νομοσχέδιο θα φέρει 35ωρο και 4ήμερο με διατήρηση -για να μην πω αύξηση- των αμοιβών. Η υιοθέτηση μέτρων, όπως αυτό της άδειας πατρότητας που ενσωματώνει στο ελληνικό δίκαιο κοινοτική οδηγία, είναι μεν καλοδεχούμενη, αλλά καλό είναι να πιάσουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.
Για να λάβεις γονική άδεια και επιδόματα τέκνων προφανώς πρέπει να έχεις γίνει γονιός. Για εκατοντάδες χιλιάδες ζευγάρια η απόφαση να αποκτήσουν παιδιά δεν λαμβάνεται ελαφρά την καρδία. Βάζουν κάτω τα δεδομένα τους -εύχομαι κυρίαρχα να είναι αυτά που διασφαλίζουν την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού και όλης της οικογένειας- και αποφασίζουν.
Την ίδια στιγμή οι αγωνίες και οι φόβοι μετριούνται σε ευρώ. Και δεν αφορούν απλώς τη δυνατότητα αν θα αντέξει το πορτοφόλι τους τις βρεφικές πάνες, την ένδυση και την υπόδηση, αλλά τη δυνατότητα να στηρίξουν τις επιλογές, τα όνειρα του/των παιδιού/ων τους.
«Αν έχει ταλέντο και στο πιάνο, αν θέλει να σπουδάσει Ιατρική, να κάνει μεταπτυχιακό; Αν θέλει να γίνει ζωγράφος; Θα μπορούμε να πούμε “προχωρά παιδί μου, εγώ είμαι εδώ”;» Σε αυτές τις αγωνίες δεν απαντούν ούτε οι δωρεάν βρεφικές πάνες, ούτε το πολύτιμο «τσοντάρισμα» παππούδων και γιαγιάδων. Απαντούν οι καλύτερα αμειβόμενες και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, η ισονομία, η ισότητα και οι πολιτικές κοινωνικής συνοχής που θα ενθαρρύνουν το παιδί του υπαλλήλου, του ανειδίκευτου εργάτη να γίνει βιρτουόζος του πιάνου, πυρηνικός φυσικός στη ΝΑSA και να πάρει αξιοκρατικά τη θέση που προορίζουν κάποιοι για τα πορφυρογέννητα τέκνα κάποιων.
