Καντάτα ελευθερίας

Καντάτα ελευθερίας ονόμασε ο συνθέτης Χρήστος Λεοντής τη μουσική μεταφορά του Θούριου του Ρήγα. Με αποσπάσματα από τα «Δίκαια του Ανθρώπου», στίχους του Σολωμού και λόγια του Μακρυγιάννη, καταφέρνει να απηχήσει τα στοιχεία που συνέχουν τη δημοκρατική πολιτική μας παράδοση.

Η παρουσίασή τους το βράδυ που ψηφιζόταν το κατ’ ευφημισμόν νομοσχέδιο για «την προστασία της εργασίας», στο θέατρο Βράχων στον Βύρωνα, είχε πολλαπλή σημασία.

«Σήμερα ένας κόσμος ολόκληρος αγωνίζεται. Του συμπαραστεκόμαστε κι εμείς», ήταν το μήνυμα του συνθέτη, σε έναν χώρο, στον λόφο Κοπανά, που διεκδικούν «ιδιώτες καταπατητές», όπως είπε ο δήμαρχος καλώντας μας σε συμπαράσταση για να διατηρήσει τον δημόσιο χαρακτήρα του.

Ειρωνεία: η συναυλία δόθηκε για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 -την ιδρυτική πράξη της χώρας μας. Και η διεκδίκηση του λόφου από ιδιώτες γίνεται με την επίκληση νόμων χρησικτησίας της οθωμανικής περιόδου.

Ομως τα τραγούδια του Λεοντή με τους στίχους κορυφαίων ποιητών μιλάνε και για άλλα. Οπως ο «δούλος τρίδουλος» του Βάρναλη που παρουσίασε για πρώτη φορά: «Δούλευε δωδεκάωρο με χαρά του, για να γίνει κι αυτός με τη σειρά του συνάρχοντας, μεγάλη κεφαλή, και γι’ αυτόν να δουλεύουνε πολλοί. Μα γέρασε και σώμα και ψυχή κι έμεινε δούλος, όπως στην αρχή. (…). Πώς γίνεται ο ραγιάς αφεντικό, δεν το ’μαθε. Κι αν του το λέγαν άλλοι, θα μπορούσε να κάνει φονικό για μιαν Ελλάδα θρήσκα και Μεγάλη!…».

Ή αυτό του Μήτσου Ευθυμιάδη που τραγουδήθηκε από όλο το θέατρο: «Μια φορά κι έναν καιρό στον τόπο τούτο το μικρό, Ζούσαν κάτι φουκαράδες, οι ραγιάδες. Κοτσαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα».