Ονομάζομαι Νίκος Κλεφτοδήμος, είμαι 68 ετών και ζω στην Ιταλία από 20 ετών. Ολα αυτά τα χρόνια παρακολουθώ με ενδιαφέρον τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ανω Αμπελοκήπων κι αυτό γιατί οι συναισθηματικοί μου δεσμοί με αυτόν είναι τεράστιοι: από μικρός θυμάμαι, με νοσταλγία πια, τον πατέρα μου, που ήταν ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου, να αγωνίζεται μαζί με άλλους γείτονες για τη βελτίωση της νεόδμητης, τότε, γειτονιάς, σε μια Αθήνα που καταστρεφόταν από την άναρχη δόμηση και τη μαζική αστυφιλία.
Χωρίς να έχουν πολεοδομικές ή αρχιτεκτονικές γνώσεις αγωνίζονταν για μια ανθρώπινη γειτονιά, όπου η αλληλεγγύη και η κοινωνικότητα ήταν τα βασικά αγαθά. Γι’ αυτό ίδρυσαν το 1959 και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ανω Αμπελοκήπων.
Για αυτό αγωνίστηκαν πάνω από τριάντα χρόνια για να γίνει το ΚΑΠΑΨ δημόσιο πάρκο υψηλού πρασίνου, ενάντια σε λογικές για υπόγεια και επίγεια γκαράζ και μεγαθήρια από γυαλί και τσιμέντο. Αγωνίστηκαν τριάντα χρόνια για το αυτονόητο∙ και τα κατάφεραν.
Μα δεν σταμάτησαν. Πέρασαν τη σκυτάλη σε νεότερους, οι οποίοι συνέχισαν με την ίδια λογική. Αγώνας, συλλογικότητα, κοινωνικότητα, πολιτισμός. Αγαθά ανεκτίμητα σε μια κοινωνία που μας οδηγεί στην απομόνωση και την αποξένωση∙ και τα κατάφεραν.
Με την προτροπή και τις προτάσεις τους ανακαινίσθηκαν τα εγκαταλελειμμένα κτήρια του ΚΑΠΑΨ και δημιουργήθηκαν επτά καινούργιες αίθουσες. Σε μία από αυτές στεγάστηκε ο σύλλογος. Με αγάπη και μεράκι, διεύρυνε τις δραστηριότητές του και, μπορώ να πω, πως αυτή τη στιγμή είναι ο πιο δραστήριος σύλλογος στον Δήμο Αθηναίων.
Χορευτικές, θεατρικές ομάδες –με παραστάσεις υψηλού επιπέδου (άπλετοι κήποι)– χορωδία, τμήμα θεατρικού παιχνιδιού για παιδιά, τμήμα ζωγραφικής, είναι κάποια από τα τμήματά του, που λειτουργούν καθημερινά. Εκδρομές, μουσικές και θεατρικές εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, προβολές κ.ά. Επιτροπές αλληλεγγύης, για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Γουδί, για τα Προσφυγικά κ.ά. Μια αξιόλογη δανειστική βιβλιοθήκη, συναντήσεις με συγγραφείς, με τραγουδιστές, με πρεσβείες.
Ανεκτίμητο το έργο αυτών των ανθρώπων. Βασισμένοι στη γειτονιά χωρίς καμιά οικονομική ενίσχυση, δημόσια ή ιδιωτική, κατάφεραν να συγκεντρώνονται μέχρι και 3.000 άτομα στις εκδηλώσεις του συλλόγου και να δραστηριοποιούνται πάνω από 500 άνθρωποι στα τμήματά του και να φιλοξενηθούν πάνω από 1.000 καλλιτέχνες.
Και ξαφνικά, στις 5 Μαΐου έρχεται από τον ΟΠΑΝΔΑ η «διαταγή»: μέχρι τις 10 Μαΐου να παραδοθούν τα κλειδιά της αίθουσας. Ενέργειες που θυμίζουν άλλες εποχές. Κάποιος παίζει θέατρο του παραλόγου ή διακατέχεται από εμπάθεια και πολιτική σκοπιμότητα.
Εκεί που ζω, στην Μπολόνια της Ιταλίας, σύλλογοι σαν το δικό μας έχουν απεριόριστη στήριξη από τις δημοτικές και περιφερειακές αρχές – όχι μόνο σε παροχή χώρων μα και υλικοτεχνικών υποδομών καθώς και χρηματοδότησης για τις δραστηριότητές τους.
Σε έναν κοινωνικό ιστό που γίνεται συνέχεια πιο αδύναμος, αυτού του είδους πραγματικότητες, σφυρηλατούν και ανανεώνουν τους δεσμούς που συγκροτούν μια ισορροπημένη και ζωντανή κοινωνία. Και όλα αυτά μέσω του εθελοντισμού και της προσωπικής εργασίας.
Με τι πολιτική σκέψη θα οδηγήσουν όλο αυτόν τον κόσμο σπίτι του; Πώς είναι δυνατόν άλλοι, χωρίς να θέλω να τους μειώσω, αλλά με πολύ μικρή δράση, να έχουν παραχωρητήριο από τον Δήμο σε αίθουσες του ΚΑΠΑΨ, ενώ ο σύλλογος όχι; Τα έξι χρόνια που ο σύλλογος δραστηριοποιείται σε αυτήν την αίθουσα, κανένας δεν τη διεκδίκησε, δεν τη ζήτησε, για να κάνει κάποια εκδήλωση.
Πώς γίνεται ξαφνικά να υπάρχει μεγάλη ζήτηση από άλλους συλλόγους; Ολα αυτά οδηγούν στη σκέψη ότι κάποιον ή κάποιους ενοχλούν οι δραστηριότητες του συλλόγου. Τα προσχήματα που προβάλλουν, γιατί για προσχήματα πρόκειται, δεν έχουν καμία λογική βάση.
Θα πρέπει να παραχωρηθεί και τυπικά η αίθουσα επί της οδού Λάκωνος στον σύλλογο και τη γειτονιά των Ανω Αμπελοκήπων.
Οποιαδήποτε διαφορετική απόφαση θα φέρει σύγκρουση και αναταραχή, σε μια περίοδο που η πανδημία έχει φροντίσει αρκετά για αυτό.
Με εκτίμηση
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 17/05/2021.
