ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΝΙΑ φορτισμένα με «το φως που καίει» ήλιου εκπέμπουν πίδακες φωτιάς υπό μορφήν στίχων στην τροπόσφαιρα της ύπαρξης, ανθίζουν στη γη, απαλύνουν τις πληγές μας, φυτρώνοντας λουλούδια στη μαυρίλα. Μικρή πρώτη γεύση από τον «Ηλιακό άνεμο» του Κώστα Δ. Υφαντή:
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ Ενας άνεμος καταβάτης καταφθάνει επάνω της/ φυσά τη φήμη της λαμπρή στα πέρατα του κόσμου/ σκορπίζει τη σκόνη του καιρού απ’ τα μαλλιά/ τη σκόνη των άστρων απ’ το δέρμα/ την ξεγυμνώνει βαθιά ώς τα σπλάχνα/ ανέλπιστα προσπαθεί να την αγγίξει/ στέλνει τους βοστρύχους της ψηλά στο φως/ εξαϋλώνει συναισθήματα της έντασης/ απαλύνει τις πληγές της/ αρπάζει τους θυμούς της και τους σβήνει.
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ Σαν άνεμος ζεστός καίει το σώμα σου/ στέλνει πίδακες φωτιάς στο ταβάνι/ είναι η αύρα σου που φωτίζει το σπίτι/ είναι το φως σου που ανθίζει στη γη/ ζήσε με πάθος πριν διασκορπιστείς στο ταραγμένο ποτάμι της ύλης/ ανάπνευσε με δύναμη τώρα/ γιατί αύριο θα είσαι νεκρή/ όταν θα φωτίζει ο ήλιος το ξημέρωμα/ όταν θα σφαδάζει από φως το τοπίο.
ΠΥΡΙΝΟΣ ΑΝΕΜΟΣ Μπροστά σου απλώνονται/ οι κήποι των νεκρών λουλουδιών/ και των καμένων δέντρων/ οι καπνοί των πυρπολημένων διακηρύξεων/ κάηκαν οι ελπίδες/ εξανεμίστηκαν οι άνθρωποι/ έσβησε η φωνή τους/ αποτυπώθηκε στο νεκρό έδαφος/ το σχήμα των σωμάτων τους/ η στάχτη της κραυγής τους/ τώρα τις μαύρες νύχτες/ βγαίνει και φωτίζει αχνό/ το πυροφάνι του ματωμένου φεγγαριού/ φυτρώνει ένα λουλούδι στη μαυρίλα.
ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ Σε δέρνει μια ισχυρή μαγνητική καταιγίδα/ γυρνούν τρελά οι πυξίδες/ στους βάλτους στους χωματόδρομους/ στα μονοπάτια του εφιάλτη/ δείχνουν συγχρόνως τα σημεία του ορίζοντα/ χάθηκαν προορισμοί και κατευθύνσεις/ στριφογυρνούν με βία στο χάος/ ακανόνιστα οι βελόνες τους πέφτουν στην άβυσσο/ δείχνουν στην άμμο του βυθού/ στους αμφορείς στα ναυάγια/ τα πνιγμένα ανεκπλήρωτα όνειρά σου.
ΧΑΝΤΡΕΣ ΚΟΜΠΟΛΟΓΙΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ζεστός αποπνικτικός καιρός σφυροκοπάει τους δρόμους/ σφάζει τις ανάσες/ σήμερα δεν συνέβη ούτε μία ληστεία/ ούτε πορεία ή συμπλοκή η ζέστη κατέκαψε τα πάντα/ κι αυτός στο καφενείο των αφανών/ κρατάει ένα κεχριμπαρένιο κομπολόι/ οι χάντρες είναι τα χρόνια του/ κυλούν αργά με ήχο δυνατό/ μεταλλικά χτυπούν στο χέρι του/ αστράφτοντας σ’ ένα πεδίο ηλεκτρικό/ ανίκητος ανικανοποίητος βλέπει έξω απ’ το τζάμι/ σαν σε απολιθωμένο δάσος απολιθωμένος/ και πίνει τον καφέ του.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΗΜΑ Α΄ Το αστρόπλοιο έλυσε τις άγκυρες/ φεύγει γοργά στον ουρανό/ σπρωγμένο από ούριο ηλιακό άνεμο/ καταυγάζει τη διαφάνεια των αιθέρων/ οι αστροναύτες ταραγμένοι λοιδορούν τον πλου/ πνίγουν το θηρίο μέσα τους/ σκοτώνουν το σκληρό εγωισμό/ αγαπούν τη γυναίκα/ μεθούν/ νοσταλγούν την άγια γη/ νοσταλγούν της Ιθάκης το ιερό λιμάνι. Β΄ Βέβαια πάντα υπάρχει μια αντίθετη εκδοχή/ η πραγματικότητα τότε παίρνει φωτιά/ οι περιστάσεις φέρνουν νέες όψεις/ τα γεγονότα μοιάζουν να είναι άλλα/ στου υπογείου την αναλαμπή/ στου ορίου τη γραμμή/ στα ίσαλα της τέχνης/ στη φυγή/ καθένα όπου θέλει βρίσκει/ την Ιθάκη.
