Πένθιμα σήμαινε η καμπάνα στη γειτονιά, απόγευμα της περασμένης Παρασκευής· τότε συνειδητοποίησα ποια Παρασκευή ήταν! Ακουγόταν από την εκκλησούλα της γειτονιάς – μετόχι του Πανάγιου Τάφου, ξεχασμένη ανάμεσα σε πολυκατοικίες! Προϋπήρξε βέβαια των πολυκατοικιών η εκκλησούλα, στην Αστυδάμαντος, ανηφορίζοντας για το (κάποτε…) «Βουναλάκι», της περιοχής «Βρυσάκι» (πρώην και αυτό). Μετά ήρθε η αντιπαροχή και την κατάχωσε.
Λόγω Covid είχα ξεχάσει και Μεγάλη Παρασκευή και Μεγάλη Βδομάδα και το σύμπαν το διαστελλόμενο… Μου τα θύμισε αυτή η κωδωνοκρουσία της εκκλησούλας, που τη λένε Παναγίτσα. Με το επιπλέον πλεονέκτημα –από αισθητικής απόψεως αυτό!– ότι ο ήχος ήταν φυσικός, από… Κουασιμόδο γνήσιο [δεν θυμάμαι διασημότερο καμπανοκρούστη]. Οχι ήχος digital, όπως είναι πια, εδώ και πολλά χρόνια, στις περισσότερες εκκλησίες, ακόμα και στα χωριά.
Θυμάμαι, πολύ παλιά, όταν είχαν εγκαταστήσει στην εκκλησία της πλατείας του Λαύκου, στο Πήλιο, το αυτόματο μηχανάκι, δωρεά του ψάλτη της εκκλησίας, τον οποίο προσφωνούσα «δάσκαλο». Του άρεσε η προσφώνηση, γιατί παινευόταν ότι είχε διδαχτεί την ψαλτική στο Αγιο Ορος από τους Φιρφιρήδες (περίφημη «σχολή» ψαλτάδων, με «πρωτομάστορα» τον σπουδαίο Διονύσιο Φιρφιρή, 1912-1990). Ο «δάσκαλος» έφυγε πλήρης ημερών, άνω των εκατό ετών!
Τότε που βάλανε το ντίτζιταλ, μέχρι να μάθει τον χειρισμό ο νεωκόρος, είχε αναστενάξει το χωριό. Τρέχανε ο κόσμος αλαφιασμένοι στην πλατεία να δούνε, άλλοτε, πού έπιασε φωτιά και καπνός δεν φαίνεται ούτε καπνιά μυρίζει, και άλλοτε ποιος πέθανε και δεν μαθεύτηκε πριν από την καμπάνα! Γινόταν της… παλαβής: αντί για όρθρο, η καμπάνα χτυπούσε πυρκαγιά και αντί εσπερινό, σήμαινε Μεγάλη Παρασκευή…
ΥΓ. Το βράδυ, που έπεσα για ύπνο, μετά τις δωδεκάμισι, σε κάποιο κανάλι χορωδία έψελνε το αριστούργημα: Ω γλυκύ μου έαρ… «Λειτουργία μεταμεσονύκτια από κλίνης!» σκέφτηκα μελαγχολικά. «Πού έδυ το παλαιό κάλλος;»…
-320x213.png)
