Με μια ξεχωριστή αγάπη για το νησί μας (Κέρκυρα) ήλθαν, ξαναήλθαν και έρχονταν ανελλιπώς όσο ήταν νέοι και όταν γέρασαν αποφάσισαν να περάσουν εδώ τα τελευταία χρόνια της ζωής τους.
Σε έναν τόπο που αγάπησαν, σε ένα καλύτερο περιβάλλον, μακριά από το στρες και το βαρύ κλίμα της πατρίδας τους, μακριά από το δυσάρεστο και δυσαρεστημένο βλέμμα των παιδιών τους. Και δεν μετάνιωσαν. Εδώ βρήκαν απάνεμο λιμάνι. Βρήκαν ηρεμία, χαρά και φιλοξενία.
Ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνατότητες, άλλοι αγόρασαν παραθαλάσσιες βίλες, οι πολλοί περισσότεροι όμως αγόρασαν σπίτια σε χωριά. Εγκαταλειμμένα σπίτια σε εγκαταλειμμένα χωριά -πάρα πολλοί ντόπιοι έχουν μετακομίσει στην πόλη. Για καλύτερη ζωή λένε! Και σε κάποια χωριά κοντεύουν να ξεπεράσουν τους ντόπιους. Και ξανάδωσαν ζωή σ’ αυτούς τους ρημαγμένους τόπους.
Μωρέ, γι’ αυτούς τους έρμους Βρετανούς λέω, που πολλοί είναι σε απόγνωση καθώς η κυβέρνηση των αρίστων κοιμάται μέσα στην αριστεία της και της είναι αδύνατο να κατανοήσει την καινούργια κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά το Brexit.
Και από τις 31/12 ζούνε σαν ζόμπι, αφού η άδεια παραμονής τους θα πρέπει να αντικατασταθεί με την biometric permit. Και εδώ αρχίζει η ταλαιπωρία, καθώς η υπηρεσία που θα τις αντικαταστήσει δουλεύει τρεις μέρες και για τρεις ώρες τη βδομάδα και της είναι αδύνατο να εξυπηρετήσει τις πολλές εκατοντάδες Βρετανούς.
Η όποια επαφή μαζί της έχει γίνει αδύνατη, καθώς λόγω ζήτησης το τηλέφωνο (29178-9) δεν απαντά, ενώ τα e-mails ή γυρίζουν πίσω είτε σε παραπέμπουν στον παραπάνω αριθμό. Ετσι, αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να διεκπεραιώσουν τρέχουσες ανάγκες. Τέσσερις μήνες μετά και υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να πάρουν ΑΜΚΑ ή αν το πάρουν δεν το δέχεται το σύστημα, με συνέπεια να μην μπορέσουν να εμβολιαστούν.
Θα περίμενε κανείς ότι οι άριστοι θα έδιναν λύση. Αλλά φαίνεται να τα πάνε καλά με την πεπατημένη και σε κάθε καινούργιο πιάνονται αδιάβαστοι. Αγνόησαν το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων, που εκτός από τη δίκαιη αντιμετώπιση που τους οφείλουν, είναι και η ελάχιστη ανταπόδοση, για τη βοήθεια που δίνουν στην οικονομία, γιατί εκτός από την αγορά σπιτιών, έφεραν μαζί και τη σύνταξή τους που την ξοδεύουν εξ ολοκλήρου, ζεσταίνοντας χιλιάδες τσέπες και χιλιάδες καρδιές.
Επιπροσθέτως, κατά τη διάρκεια του χρόνου τούς επισκέπτονται συγγενείς και φίλοι. Και αναρωτιέμαι, αν οι κυβερνώντες γνωρίζουν την αξία του residential tourism. Αυτό το είδος τουρισμού που μας αφήνει τον οβολό του, όχι μία ή δύο (όπως οι εποχικοί), αλλά πενήντα βδομάδες τον χρόνο και που σε άλλες χώρες έχουν διευκολύνσεις.
Παρακινήθηκα να γράψω αυτό το κείμενο επηρεασμένος από την απόγνωση μιας Βρετανίδας που με βουρκωμένα μάτια ζητούσε από την υπάλληλο ενός φαρμακείου να τη βοηθήσει να φτάσει στο εμβόλιο ο άντρας της που ζει με οξυγόνο, καθώς πάσχει από άσθμα.
Την ίδια ώρα στην τηλεόραση ο εκλαμπρότατος υποσχόταν χρυσά κουτάλια, μετά την πανδημία… και ένας γέρος, γέροντας που είχε περάσει πολλές πανδημίες, γέλασε: «Για ποια πανδημία λες, λεβέντη μου, πανδημία είστε εσείς».
Με εκτίμηση
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 26/04/2021.
