Το δόγμα της κινητικότητας και το δόγμα της ακινησίας. Αυτά τα δόγματα συγκρούονται στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Εχουν εφαρμοστεί και τα δύο από διαφορετικές κυβερνήσεις. Με παραλλαγές. Με εκπτώσεις. Με πισωγυρίσματα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πήρε πρωτοβουλίες, ήταν ανοικτός στον διάλογο με την Τουρκία χωρίς σιδερένια προαπαιτούμενα, αλλά την κρίσιμη ώρα δεν τόλμησε. Προφανώς τον ενδιέφερε περισσότερο η υστεροφημία του. Αφησε όμως παρακαταθήκη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου πατούσε σε δύο βάρκες. Επαιξε και με το ένα δόγμα και με το άλλο. Δεν δίστασε να συνομιλήσει εφ’ όλης της ύλης με τους Τούρκους, κατηγορήθηκε ότι έβαλε το Κυπριακό στο ράφι -δεν το παραδέχτηκε ποτέ- και πιεζόμενος από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση είπε το περίφημο mea culpa.
Προσχώρησε στο δόγμα της ακινησίας που κωδικοποιήθηκε στη φράση «μη διάλογος-μη πόλεμος». Σχήμα εμπνευσμένο από την άποψη που είχε διατυπώσει ο Τρότσκι (στα νιάτα του ο Ανδρέας ήταν τροτσκιστής) για τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ: «Ούτε πόλεμος, ούτε ειρήνη». Το ίδιο δόγμα υπηρέτησε και στην υπόθεση του Μακεδονικού. Αλλωστε ήταν ο εμπνευστής του εμπάργκο. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης διατυμπάνιζε urbi et orbi τη γραμμή της κινητικότητας, υποστήριζε ότι πρέπει να συζητάμε με τους Τούρκους χωρίς φόβο, ήταν στη λογική της επίλυσης του Μακεδονικού με συμβιβασμό, ωστόσο το κόμμα του και ο Αντ. Σαμαράς δεν τον άφησαν να κινηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Βεβαίως άλλα έλεγε όταν ήταν στην αντιπολίτευση και άλλα επιχείρησε να προωθήσει όταν έγινε πρωθυπουργός.
Οπορτουνιστής πριν, ρεαλιστής μετά. Δεν είναι εύκολο, ακόμη και για τους πρυτάνεις του κυνισμού. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει σήμερα και ο γιος του. Το δόγμα της κινητικότητας ακολούθησε ο Κώστας Σημίτης. Αυτό ισχυρίστηκε στην απάντηση που έδωσε στον Κώστα Καραμανλή στην πρόσφατη διένεξή τους για το Ελσίνκι. Πήρε πρωτοβουλίες στα ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό και στο Μακεδονικό. Είχε απέναντί του την αντιπολίτευση και το μισό ΠΑΣΟΚ. Κατηγορήθηκε και αυτός και ο διάδοχός του, Γιώργος Παπανδρέου, που είχε την ίδια λογική για ενδοτισμό.
Ο Κ. Σημίτης και ο Γ. Παπανδρέου υποστήριξαν το σχέδιο Ανάν, ενώ ο Κώστας Καραμανλής το έκανε με μασημένα λόγια. Πού βρίσκεται η διαφορά Σημίτη-Παπανδρέου; Ο Γ. Παπανδρέου δεν πολέμησε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ηταν συνεπής. Ο Κ. Σημίτης, που κατηγόρησε τον Κώστα Καραμανλή ότι πέταξε την μπάλα στην εξέδρα στα ελληνοτουρκικά, αρνήθηκε να υποστηρίξει τη Συμφωνία των Πρεσπών, αν και ανάλογη συμφωνία ήταν στα σκαριά την περίοδο που ήταν πρωθυπουργός. Μίζερη στάση. Γιατί; Για να μη δώσει πόντους στον Τσίπρα, τον προσωρινό ενοικιαστή του Μαξίμου, όπως τον είχε αποκαλέσει. Ο Αντ. Σαμαράς, που δήλωνε ασυμβίβαστος και ξιφουλκούσε εναντίον όσων είχαν διαφορετική άποψη, έριξε την κυβέρνηση της παράταξής του και έφτιαξε μονοθεματικό κόμμα.
Οταν έγινε πρωθυπουργός έβαλε νερό στο κρασί του και στο Μακεδονικό και στα ελληνοτουρκικά. Σήμερα θυμάται τον παλιό εαυτό του. Χαρακτηρίζει τη Συμφωνία των Πρεσπών προδοτική και λέει όχι στον διάλογο με την Τουρκία με το σκεπτικό ότι «δεν συζητάς με πειρατές». Τα σχολιανά του άκουσε ο Τσίπρας για το Μακεδονικό. Δεν έκανε πίσω. Τον είπαν εθνομηδενιστή, του… έταξαν Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, αλλά οι κατήγοροί του σήμερα έχουν βάλει την ουρά στα σκέλια. Πρωτοβουλίες πήρε και στα ελληνοτουρκικά. Και γι’ αυτό το θέμα δέχτηκε κριτική, συχνά βιτριολική με μπόλικους υπαινιγμούς για κρυφά παζάρια με τον Ερντογάν. Φλερτάρει όμως σήμερα και αυτός με τον μαξιμαλισμό στα ελληνοτουρκικά. Ισως γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει τι του έκαναν οι πολιτικοί αντίπαλοί του όταν ήταν πρωθυπουργός. Ωστόσο, οφείλει να κάνει τη διαφορά. Μπας και καταφέρουμε κάποτε να συζητήσουμε για την εξωτερική πολιτική χωρίς εκ του ασφαλούς πλειοδοσίες και κυρίως χωρίς αστήρικτες κατηγορίες περί μειοδοσίας.
Ανάγωγα
Στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός Υγείας Β. Κικίλιας εξέφρασε την ελπίδα ότι μέσα στον Μάιο η πανδημία θα υποχωρήσει σημαντικά και εκτίμησε ότι τον Ιούνιο θα εμβολιάζονται οι «υγιείς σαραντάρηδες», εάν τηρηθούν οι παραδόσεις του β΄ τριμήνου, καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο, το πρόγραμμα «Ελευθερία» προχωρά υποδειγματικά.
Δεν έχουν πάρει το μάθημά τους οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Φλομώνουν τους πολίτες με αισιόδοξες προβλέψεις και, όταν τα γεγονότα τούς διαψεύδουν, ψάχνουν τους υπεύθυνους οπουδήποτε αλλού εκτός από τους εαυτούς τους και τον πρωθυπουργό. Υπερφίαλοι πριν, δειλοί μετά.
