Εντρομοι οι κάτοικοι κοντινών σπιτιών έσπευσαν να κλειδώσουν πόρτες και παράθυρα, περαστικοί θύμισαν δρομείς ταχύτητας για να μη φάνε αδέσποτη. Ακούσαμε και χθες φωνές σαστισμένες. Κυρίως από περίοικους του γηπέδου της Νέας Σμύρνης. Δύο από αυτούς μας εξόρκισαν όταν ζητήσαμε δήλωσή τους για την ένταση της Κυριακής: «Οχι, δεν θέλουμε να γράψετε επώνυμες δηλώσεις, φαντάζεστε τι θα γίνει αν βρουν ποιοι είμαστε και πού μένουμε όταν τις δημοσιεύσετε;».
Βεβαίως και… φανταζόμαστε, φαντασία ισότιμη βεβαιότητας. Σεβαστή λοιπόν η άρνησή τους να μιλήσουν επώνυμα στην «Εφ.Συν.» για τον κύκλο στυγνής βίας που έζησαν την Κυριακή: Η αποστολή της Ηλιούπολης έφτασε στο γήπεδο για το παιχνίδι(;) με τον Πανιώνιο συνοδεία αδίστακτων, όπως αποδείχθηκε, σωματοφυλάκων (ευγενής προσδιορισμός της παρουσίας «κτιστών» μπράβων και οπλισμένων[!] οπαδών).
Οι περισσότεροι κρατούσαν μαχαίρι, ένας (εντοπίστηκε διά γυμνού οφθαλμού) από την ομάδα οπαδών που τους συνόδευε είχε όπλο! Περίπου τριάντα οπαδοί του Πανιωνίου, όσοι περίμεναν (εκτός γηπέδου βέβαια, ως γνωστόν για λόγους ασφαλείας, πόσο σαρκαστική ηχεί η τελευταία λέξη!), ήταν ο πρώτος στόχος τους. Ξύλο, μαχαιριές, ανοιγμένα κεφάλια πριν και μετά τη λήξη του παιχνιδιού (1-1). Τρεις σοβαρά τραυματίες στο κεφάλι, άλλοι έδειχναν σημάδια από μαχαιριές, η επέμβαση της αστυνομίας -ενώ τα επεισόδια είχαν συνέχεια και μετά το τέλος του παιχνιδιού- απέτρεψε τα χειρότερα, δηλαδή νεκρό-ούς!
«Φώναζαν και έδιναν το επόμενο ραντεβού βίας την ώρα της συμπλοκής, τους ακούγαμε παρά τα κλειστά παντζούρια των σπιτιών μας» ακούσαμε χθες από περίοικο. Την προηγούμενη εβδομάδα οπαδοί του Ιωνικού πήγαν στα Χανιά (κατά τ’ άλλα «απαγορεύεται η αλλαγή νομού στις μετακινήσεις») και επίσης τα έκαναν γης Μαδιάμ…
Πόσες πανδημίες ακόμη πρέπει να ζήσουμε για να πνίξουμε το θηρίο που κρύβουμε μέσα μας;
