Ποια ήταν η τελευταία φορά που ξέσπασες σε τρανταχτά γέλια; Που τραγούδησες έξω φωνή; Που χόρεψες μέχρι τελικής πτώσης; Που σαχλαμάρισες με τα φιλαράκια σου; Που περπατούσες χωρίς κανένα σκοπό; Που έκανες τέλος πάντων κάτι καθόλου χρήσιμο / παραγωγικό / απαραίτητο, αλλά απολύτως ευχάριστο; Ούτε που θυμάσαι πότε. Ούτε κι εγώ. Ούτε και μερικά εκατομμύρια άλλοι.
Εναν χρόνο τώρα έχουμε χάσει όλοι τη χαρά της ζωής και κατά πώς φαίνεται θα τη γυρεύουμε για καιρό. Τι είναι ένας χρόνος μπροστά στο κακό που μας βρήκε θα πεις κι ίσως να μην είχες άδικο, αν δεν ήταν τόσο λίγος και τόσο απροσδιόριστος ο χρόνος που στον καθένα μας έχει δοθεί. Κι ίσως να μη βάραινε τόσο πολύ στις πλάτες μας αυτή η μαύρη χρονιά, αν δεν είχαμε περάσει άλλες δέκα με το μαστίγιο των δανειστών και τον ζουρλομανδύα της λιτότητας.
Τα σκέφτομαι όλα αυτά καθώς διαβάζω για το «Νιου Ντιλ» του Μπάιντεν. Τι κάνουμε εμείς εδώ στην Ευρώπη; Τι ακριβώς προτείνει το οικονομικό ιερατείο; Η… ανέμελη κυβέρνησή μας; Στις 158 σελίδες του σχεδίου «Ελλάδα 2.0», που έφερε χτες στη Βουλή, το μέλλον προβάλλει εξόχως καπιταλιστικό. Κι εμείς περιγραφόμαστε σαν άβαταρ που θα προσπαθούν και πάλι να επιβιώσουν σε αυτή την έρημη χώρα, την οποία τα κυβερνητικά γκόλντεν μπόις καταλαβαίνουν σαν πίστα βιντεοπαιχνιδιού για μεγάλες μπίζνες. Η Ιστορία μάς ταρακουνά και πάλι, οι νεοφιλελεύθεροι από τη μια και η πανδημία από την άλλη…
