Σε πλήρη απομόνωση βρίσκονται τους τελευταίους έξι μήνες οι 11.000 κρατούμενοι στις φυλακές της χώρας καθώς από τον περασμένο Νοέμβριο, με την εφαρμογή του δεύτερου λοκντάουν, έχουν καταργηθεί πλήρως τα επισκεπτήρια στα καταστήματα κράτησης.
Μέχρι και σήμερα δεν τους επιτρέπεται να δουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα ούτε σε κλειστά επισκεπτήρια, παρόλο που το διαχωριστικό μέσο προστατεύει από ενδεχόμενη μετάδοση του κορονοϊού, απεμπολώντας το δικαίωμά τους στην ψυχολογική στήριξη μέσα από την επαφή με την οικογένειά τους. Παράλληλα, έχει απαγορευτεί στους συγγενείς τους να τους αφήνουν δέματα, βιβλία και είδη πρώτης ανάγκης, όπως ρούχα.
Σε αντίθεση με άλλες χώρες της Ευρώπης, η ελληνική κυβέρνηση δεν έλαβε καμία νομοθετική πρωτοβουλία για αποσυμφόρηση των φυλακών εν μέσω πανδημίας, αλλά χρησιμοποίησε ως πρόσχημα την έκτακτη συνθήκη για να καταστείλει τα δικαιώματα των κρατουμένων, τους οποίους αντιμετωπίζει ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Η μόνη λύση που υιοθετείται κάθε φορά που εμφανίζεται κρούσμα σε κατάστημα κράτησης είναι να κλειδώνουν τους κρατούμενους στα κελιά επί μέρες, χωρίς δικαίωμα προαυλισμού και χρήσης καρτοτηλεφώνου.
Γιατί δεν προτεραιοποιούνται οι εμβολιασμοί σωφρονιστικών υπαλλήλων που έρχονται σε επαφή με ανθρώπους των κλειστών αυτών δομών; Γιατί δεν επιτρέπονται τα κλειστά επισκεπτήρια με την επίδειξη self-tests από τους συγγενείς; Γιατί απαγορεύεται η παράδοση ειδών πρώτης ανάγκης σε κλειστούς σάκους που θα μπορούσαν να παραδίδονται στους παραλήπτες ύστερα από λίγες μέρες;
Είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που λαμβάνει η «Εφ.Συν.» από συγγενείς κρατουμένων που έχουν να τους δουν μισό χρόνο και αγωνιούν για τις συνέπειες της κατασταλτικής πολιτικής που εφαρμόζει η Ν.Δ.
