Σημαδιακή χρονιά το 2021… Όχι μόνο γιατί γιορτάζουμε τη 200στη επέτειο της Επανάστασης κατά των Τούρκων αλλά κι επειδή φέτος στις 18 Οκτώβρη συμπληρώνονται 40 χρόνια από ακόμα μια ημερομηνία – ορόσημο της νεότερης ιστορίας μας: Αυτή της σαρωτικής νίκης του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του ’81, μιας νίκης που έβαλε – προσωρινά, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια – τη Δεξιά στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας»…
Και παρ’ όλο που η επέτειος μας βρίσκει με τη ΝΔ να είναι και πάλι κυβέρνηση εδώ κι ενάμισι χρόνο και το ΠΑΣΟΚ να μην υπάρχει – παρά μόνο ως ΚΙΝ.ΑΛΛ., με ισχνά εκλογικά ποσοστά και ανύπαρκτη επιρροή – φαίνεται να βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε μια ακόμα «αλλαγή»: η ανεπαρκής αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία του κορονοϊού, ο κλιμακούμενος αυταρχισμός του αστυνομικού κράτους και το επερχόμενο οικονομικό κραχ που απειλεί με ακραία φτωχοποίηση ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού, μεταβάλλουν ραγδαία τις πολιτικές ισορροπίες και προκαλούν ρήγματα στο αφήγημα της αποκρουστικής «κανονικότητας» με την οποία η Δεξιά ήρθε στην εξουσία.
Από την άλλη, το εγχείρημα της διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ που βασίζεται – και πολύ σωστά – στη βάση της συγκρότησης Προοδευτικής Συμμαχίας που θα ενώσει τους πολίτες απ’ όλο το φάσμα του δημοκρατικού τόξου, δείχνει να μην κερδίζει – τουλάχιστον όχι ακόμα – την εμπιστοσύνη της κοινωνίας σε ευρεία κλίμακα. Το 48% του ΠΑΣΟΚ το 1981 και το 36% του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ήταν ποσοστά που επιτεύχθηκαν όταν τα δύο αυτά κόμματα κατάφεραν να εκφράσουν ένα κυρίαρχο κοινωνικό ρεύμα που εκτεινόταν από τις λαϊκές τάξεις των αδικημένων της μεταπολεμικής Ελλάδας μέχρι τους κεντρώους δημοκράτες και δεν ήταν αποτέλεσμα αθρόων «μεταγραφών» και μαζικών προσχωρήσεων εκπροσώπων των παλιών ελίτ…
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται – το ζήσαμε και το 2015 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την κυβέρνηση αλλά όχι και την εξουσία – και αυτό θα πρέπει να μας γίνει μάθημα: Μια πληθώρα καρεκλοκένταυρων της εξουσίας – κάποτε τους λέγανε και «πρασινοφρουρούς» – που πολιτεύτηκαν στο δημόσιο βίο διαιωνίζοντας νοοτροπίες όπως η ευνοιοκρατία, ο άκρατος λαϊκισμός και ο πολιτικός αμοραλισμός, τώρα θεωρούν ότι η Προοδευτική Συμμαχία μπορεί να γίνει η κολυμβήθρα του Σιλωάμ ώστε να επιστρέψουν από την πίσω πόρτα… Σε όλους αυτούς αλλά και σε όσους – τυχοδιώκτες και πολιτικούς γυρολόγους – σπεύδουν να πυκνώσουν τις τάξεις των ανά την επικράτεια οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ για να «πιάσουν πόρτα για το χειμώνα», οι βουλευτές, τα τοπικά στελέχη αλλά και τα απλά μέλη του κόμματος, οφείλουν να μην τους επιτρέψουν να καπηλευτούν τα οράματα και τους αγώνες της Αριστεράς.
Γιατί αλλιώς, από το «όλοι οι καλοί χωράνε» θα φτάσουμε στο «είδαν φως και μπήκαν» και στο τέλος θα καταλήξουμε στο «μπάτε σκύλοι αλέστε»… Επειδή όμως το ’21 δεν είναι ’81, αν ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία καταντήσει ένα κακέκτυπο του ΠΑΣΟΚ, οι πολίτες που αναζητούν μια αληθινά δημοκρατική διέξοδο στο αδιέξοδο που έχει οδηγήσει τη χώρα η Δεξιά, θα μας γυρίσουν την πλάτη…
*Δημοσιογράφος, τ. Γ. Γραμματέας της ΕΣΠΗΤ, μέλος ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ
