Ο λάκκος με τα φίδια

Μέχρι μια ηλικία πίστευα ότι ο λάκκος με τα φίδια, που λένε, σημαίνει ένα πολύ επικίνδυνο μέρος. Τότε όμως στο τέλος της εφηβείας ψάχνοντας παλιές ταινίες, που ήταν η αδυναμία μου, βρήκα μία που λεγόταν «Ο λάκκος με τα φίδια» και έπαιζε η Ολίβια ντε Χάβιλαντ.

Από εκεί έμαθα, χωρίς όμως να το ψάξω και παραπάνω κατόπιν, πως στα παλιά χρόνια, που η ψυχιατρική δούλευε με λίγο βάρβαρες μεθόδους, ο λάκκος με τα φίδια ήταν η τελευταία προσπάθεια που γινόταν από τους ψυχιάτρους για να επανέλθουν στη λογική κάποιες πολύ ακραίες, ψυχιατρικά διαταραγμένες περιπτώσεις.

Ηταν λοιπόν ένα προαύλιο στο οποίο βγάζανε τους πιο ακραία επικίνδυνους ασθενείς, που δεν είχαν καμιά ελπίδα πια και ήταν σε πραγματική μανία προφανώς, και μέσα ξαφνικά σε αυτό το περιβάλλον το ασφυκτικό, που οι άνθρωποι ουρλιάζουν και περιφέρει καθένας έντονα το προσωπικό του άγριο δράμα, ήλπιζαν πως το σοκ που θα τους προκαλούσε αυτή η συνύπαρξη θα τους έκανε να «ξυπνήσουν» και να ξαναρχίσει να λειτουργεί το μυαλό τους, υποτίθεται κανονικά…

Μπορεί να ακούγεται αγριευτικό και ακραίο αυτό που γράφω αλλά αν σκεφτεί κανείς τις άλλες μεθόδους της εποχής, όπως παγωμένα ντους και λοβοτομή, δεν ακούγεται και τόσο τρελό…

Δεν ξέρω βεβαίως αν βρήκε ποτέ κανείς την υγειά του έτσι, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό…

Στην ταινία λοιπόν του ’48 υπήρχε ένα πραγματικά εντυπωσιακό φινάλε όπου η πρωταγωνίστρια σπρώχνεται σχεδόν σε αυτό το προαύλιο με όλους αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους γύρω της. Είναι ακριβώς στο κέντρο και γύρω της άλλοι ουρλιάζουν, φωνάζουν, χειρονομούν στον δικό τους κόσμο και η κάμερα ξεκινάει από το πρόσωπό της και αρχίζει κατακόρυφα να ανεβαίνει, να ανεβαίνει, να ανεβαίνει ψηλά. Και όταν φτάνει πολύ ψηλά και έχουν χαθεί πια οι λεπτομέρειες, ως θεατές βλέπουμε μόνο έναν στρογγυλό χώρο σαν λάκκο όπου υπάρχει συνεχής ασταμάτητη κίνηση, ένας θόρυβος που μοιάζει με σφύριγμα φιδιού και οι κινήσεις σπαστικές χωρίς λόγο πέρα-δώθε. Είναι απίστευτο αλλά ως θεατές βλέπαμε από κει ψηλά ένα λάκκο με φίδια. Δεν θα σας πω τι γινόταν μετά γιατί σας συμβουλεύω να το δείτε, είναι εξαιρετική ταινία, αλλά αυτό που ζω αυτή τη στιγμή αυτό μου θυμίζει…

Λυπάμαι, αλλά τον τελευταίο καιρό νιώθω σαν να ζω ακριβώς στο κέντρο του λάκκου με τα φίδια. Γύρω μου είναι άνθρωποι υποτίθεται υπεύθυνοι και με εξουσία που λένε συγχρόνως για το ίδιο τελείως διαφορετικά πράγματα χωρίς να διαψεύδει ο ένας τον άλλον. Οι μεν ότι τα θύματα έχουν εκτιναχθεί και οι κλίνες έχουν εξαφανιστεί και οι δε ότι η αγορά ανοίγει κ.λπ. κ.λπ…

Ισως σκέφτονται να χτυπήσουν την πανδημία διά της «ομοιοπαθητικής». Δηλαδή χτυπάω το σύστημα εκ των έσω με τα ίδια του τα μέσα – τι γράφω, θεέ μου!

Δεν έχω τι άλλο να πω, πάντως όλοι έχουν δικαίωμα στη χαρά, στην ευτυχία, στα ανθρώπινα δικαιώματα, αρκεί βέβαια να ζουν… Ετσι νομίζω τουλάχιστον… Αλλιώς πώς γίνεται; Πού κάνω το λάθος;