Ελεγα λοιπόν χθες για την πολιτική στροφή της Νέας Σμύρνης [που το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς πέρασε και σε άλλους δήμους, όπου αντί παρελάσεις αρμάτων καρναβαλιού είχαμε πορείες πολιτών διαμαρτυρίας κατά της αστυνομικής βίας], πως αυτή η προϊούσα δυναμική, που φαίνεται να παίρνουν τα γεγονότα, έχει ανάγκη ερμηνείας.
Ερμηνεία που επαφίεται στην κρίση και τη θέληση της αντιπολίτευσης και που, ενδεχομένως, θα καθορίσει και την περαιτέρω στάση της απέναντι στην κυβέρνηση και τα επερχόμενες εξελίξεις. Για τις οποίες, πιστεύω, η κυβέρνηση έχει πλέον γνωστοποιημένες και ευανάγνωστες διαθέσεις. Λίγο να συγκλίνουν, σε βασικά θέματα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μια κοινή στάση π.χ. σε ζητήματα υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης, εργασίας και περιβάλλοντος. Οχι μόνο συμμετοχή και ενθάρρυνση αντιδράσεων τύπου Νέας Σμύρνης. Τότε η κυβέρνηση ή θ’ αλλάξει βιολί ή, δεν αποκλείεται, ν’ αρχίσει να μετράει αντίστροφα.
Είναι υπόλογοι, και η κυβέρνηση που αποφασίζει και διατάζει και η αστυνομία με τον τρόπο που εκτελεί τις διαταγές, με υπέρβαση καθηκόντων και υπέρμετρο ζήλο ιδιοκτήτη του Δημοσίου. Που τώρα πλέον έχει και ονοματεπώνυμο: Θανάσης Νταβούρας, εκ Λαρίσης συνδικαλιστής του σώματος, ο «άμα δεν μας γουστάρετε, τραβάτε στη Βόρεια Κορέα». Ή -το τραγικό- που οδηγεί στα τυφλά, του «όπως μου γουστάρει» κι όποιον πάρει ο χάρος, όπως έγινε την Πέμπτη μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων, όπου έχασε τη ζωή του ο 22χρονος Ελληνας Ιάσονας από τον οδηγό της φρουράς της κ. Μπακογιάννη (τι είναι αυτή η οικογένεια; κολλητική;..).
Η δημοκρατία δεν είναι βέβαια εκδικητική, τιμωρητική, άδικη και άλλα παρόμοια, είναι όμως, όταν χρειάζεται, μαχόμενη. Το απέδειξε με τα Ιουλιανά το ’65, με τη Νομική και το Πολυτεχνείο το ’73, με τις δύσκολες ώρες της μεταπολίτευσης. Πρόσφατα στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Το αποδεικνύει τώρα με τις «Νέες Σμύρνες»!
