Ντελίριο προκαλούν στα νιάτα της οι εμφανίσεις της στο σανίδι. Πρόκειται για πραγματική καλλονή που ξεσηκώνει κύματα ενθουσιασμού στην πλατεία, τον εξώστη και τις οδούς. Η Ελένη Λάσκαρη, κατόπιν Νίτσα Βιτσιώρη, μετέπειτα Τσαγανέα γεννιέται στην Αθήνα σαν σήμερα το 1902 – κατ’ άλλους το 1899. Διακρίνεται για το ταλέντο της στην υποκριτική από τα σκετς του σχολείου και σπουδάζει μοιραία στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου.
Ιάμβους αποσπά απ’ τους καθηγητές και εντάσσεται στους σημαντικότερους θιάσους της εποχής. Παίζει δίπλα στην Κυβέλη, την Κοτοπούλη, τον Αιμίλιο Βεάκη συχνά πρωταγωνιστικούς ρόλους. Εμείς, βέβαια, τη θυμόμαστε ως γλυκύτατη σύζυγο και μητέρα στο πλευρό του Βασίλη Λογοθετίδη (Ενας ήρωας με παντούφλες), του δημάρχου (Η κυρά μας η μαμή) και του Μίμη Φωτόπουλου (Ο Θόδωρος και το δίκαννο).
Την ερωτεύεται με πάθος ο αρχειομαρξιστής Γιώργης Βιτσιώρης, που εγκαταλείπει την Ιατρική για να την ακολουθήσει στο θέατρο και τη ζωή. Ο ευπατρίδης από τη Βράιλα της Ρουμανίας Χρήστος Τσαγανέας παραμελεί για χάρη της τις σπουδές του και, αφού τον αποκληρώνει ο πατέρας του, γίνεται ηθοποιός και αργότερα δεύτερος σύζυγός της. Παράλληλα με τη σκηνή πρωταγωνιστεί στην περιπέτεια του τροτσκισμού το καθ’ ημάς επαναστατικό κίνημα μαζί με τον πρώην και τον επόμενο άντρα της.
Σε τουρνέ στην Πόλη το 1929 στέκεται ιδιαίτερα τυχερή. Ιδού τι λέει η ίδια: «Ημουν στην Κωνσταντινούπολη με θίασο, όταν ο Γ.Β. ήρθε για συνάντηση του Τρότσκι. Ημαστε τότε χωρισμένοι. Πήγαμε παρέα να δούμε τον μεγάλο εξόριστο στην Πρίγκηπο. Εκεί βρήκαμε έναν Τρότσκι ενθουσιώδη, θερμό, εγκάρδια συντροφικό, ακατάβλητο, χιουμοριστικό, με πίστη στο μέλλον. Τίποτε δεν έδειχνε πεσιμισμό έπειτα από την ήττα και καταστροφή της Αντιπολίτευσης στη Ρωσία. Τόσο ο Τρότσκι όσο και η Νατάλια μας αγκάλιασαν και μας φιλούσαν συντροφικότατα. Αισθάνομαι ευτυχής γι’ αυτή τη γνωριμία. Και με συγκίνηση αναφέρω ότι όταν πέρασε ο εγγονός του Τρότσκι από την Αθήνα τον φιλοξένησα σπίτι μου τρεις μέρες».
Ακρα μυστικότητα επέδειξε το ζεύγος Τσαγανέα νωρίτερα, όταν τους ζητήθηκε από τον Βιτσιώρη να κρύψουν στο διαμέρισμά τους το αρχείο του Λέοντος Νταβίντοβιτς από τα βέβηλα χέρια πρακτόρων των Στάλιν, ένας εκ των οποίων, ο Ραμόν Μερκαντέρ, δολοφόνησε τον κάτοχό του στο Κογιοακάν του Μεξικού τον Αύγουστο του ’40.
