Ελαμπε σαν ήλιος καθώς κατέβαινε θαλασσοδαρμένος από το καράβι του. Και η βάρβαρη καρδιά της έλιωσε καθώς είδε τον ήλιο να παίζει στους βοστρύχους του. Μα ήταν δυνατόν να αφήσει να χαθεί τέτοιο παλικάρι; Εξ ου και έκανε γι’ αυτόν τα πάντα. Κοίμισε με τα μαγικά της ξόρκια τον δράκο που φύλαγε το δέρας, έτσι που ο νέος δεν δυσκολεύτηκε να τον σκοτώσει και να πάρει το δέρας για το οποίο είχε μπαρκάρει μαζί με άλλα πενήντα παλικάρια. Αυτή δεν είχε πια δρόμο επιστροφής.
Μπάρκαρε μαζί του στο καράβι για την πατρίδα του. Και στον δρόμο, καθώς τους κυνηγούσαν τα γοργά καράβια του βασιλιά πατέρα της, τόλμησε το ακατονόμαστο. Τον μικρό αδελφό της τον Αψυρτο, που τον είχε πάρει μαζί της, τον σκότωσε, τον τεμάχισε και πετώντας ένα ένα τα κομμάτια του στη θάλασσα, καθυστέρησε αποτελεσματικά τους διώκτες. Το χειρότερο, το χέρι της έμαθε να σφάζει αθώα αγαπημένα πρόσωπα.
Και το πλήρωσε. Κάτω εκεί, στην Κόρινθο όπου κατέληξε, ξένη μέσα στους ξένους, τα πράγματα ήρθαν ανάποδα. «Ανω ποταμών χωρούσι παγαί». Γυρίσαν τα ποτάμια ανάποδα και αντί να πηγαίνουν προς τη θάλασσα πηγαίνουν ανάποδα προς τα πάνω, προς τις πηγές τους, όχι για να τις προσκυνήσουν ευλαβικά, αλλά για να τις μολύνουν. Ο καλός της αποφάσισε να την παρατήσει και να παντρευτεί την Κρέουσα, τη βασιλοπούλα του τόπου.
Η πιο καταπληκτική κατά τη γνώμη μου στιγμή του έργου του Ευριπίδη, είναι όταν η Μήδεια ακούει τις σιχαμερές δικαιολογίες του Ιάσονα που της λέει ότι πρέπει να του είναι ευγνώμων γιατί την έφερε αυτή, μια βάρβαρη, μια Ουκρανέζα, μια Πολωνέζα, μια Μικρασιάτισσα, στην Ελλάδα: Παθαίνει τότε μια συγκλονιστική –και καταπληκτική θεατρικά– κρίση υστερίας και αναφωνεί: δείτε τι άθλιο άντρα έβαλα στα σκέλια μου. Κανείς δεν θα την ακούσει. Η «μεγάλη υστερική κρίση» γίνεται χωρίς αποδέκτη, στο κενό. Τα υπόλοιπα, η δολοφονία της αντιζήλου της και του πατέρα της και η σφαγή των ίδιων των παιδιών της είναι η αναμενόμενη συνέχεια.
Παρά ταύτα, η Μήδεια δεν θα συλληφθεί, διότι θα αναληφθεί στο άρμα του Ηλιου, του προπάτορά της. Γιατί αυτό; Ισως γιατί η Μήδεια είναι ή έξω από μας αλλά και η μέσα μας φύση. Που, όταν την προδώσεις, μαίνεται. Και τότε επιτίθεται στα παιδιά της. Το καιρικό φαινόμενο που ονομάστηκε «Μήδεια» δεν είναι από τα πιο τρομερά. Αλλά όποιος σκέφτηκε να το ονομάσει έτσι, χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί, μας θύμισε ότι, όταν προδίδεται από τις εγκληματικές μας πράξεις και παραλείψεις, η μέσα και έξω φύση μας, γίνεται ευκολότερα μια μάνα φόνισσα.
