Εχω συνηθίσει εδώ και καιρό, λόγω της καραντίνας, να περνάω τα πρωινά με τον γιο μου. Κατά συνέπεια έχω τη δυνατότητα να παρακολουθώ από πολύ κοντά το καθημερινό πρόγραμμά του. Μελέτη για τη σχολική τηλεκπαίδευση, διάβασμα για το φροντιστήριο των αγγλικών, βίντεο και βιβλία για το Διάστημα και τους πλανήτες και playstation, ευτυχώς όχι για πολλές ώρες. Σωματική εκγύμναση, όμως, ελάχιστη ώς μηδαμινή και το χειρότερο είναι ότι χάνεται και η διάθεση για το «μπαμπά, θα πάμε μια βόλτα με δυο-τρεις φίλους μου στην πλατεία να κάνουμε ποδήλατο και να τρέξουμε».
Λόγω ενασχόλησης με τα αθλητικά δρώμενα, παράλληλα, γίνομαι δέκτης της αγωνίας προπονητών, πατεράδων, νεαρών αθλητών για την παύση της δραστηριότητας σε επίπεδο Ακαδημιών. «Ανησυχώ πολύ για τους ποδοσφαιριστές που είναι στην εφηβεία και στον προθάλαμο της ανδρικής ομάδας, φοβάμαι ότι μια φουρνιά θα χαθεί», μου έλεγε πρόσφατα με έκδηλη αγωνία ένας από τους υπευθύνους γνωστής ποδοσφαιρικής Ακαδημίας.
Δυστυχώς, τα παιδία εδώ και καιρό δεν παίζει κι αυτό συνιστά πολύ μεγάλο πρόβλημα. Για τη σωματική και, πολύ φοβάμαι, την ψυγεία υγεία των παιδιών μας. Ειλικρινά αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι ότι η Πολιτεία δεν δείχνει να συμμερίζεται αυτήν την αγωνία. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται για να αντιμετωπιστεί η πανδημία είναι πάντα βασισμένες στην ίδια στείρα λογική των οριζόντιων μέτρων λοκντάουν. Δεν διαφαίνεται καμία διάθεση να ερευνηθεί αν υπάρχει άλλος τρόπος να βάλουμε φρένο στην εξάπλωση του κορονοϊού χωρίς να τορπιλίζουμε τη σωστή ανάπτυξη των παιδιών μας. Ευχόμαστε μόνο ο διαρκής και ψυχοφθόρος εγκλεισμός που βιώνουμε να μην αφήσει κανένα σοβαρό στίγμα που θα κουβαλάνε στις ζωές τους τα παιδιά μας.
