Θεραπευτικά

Υπηρετεί ενίοτε θεραπευτικά πρωτόκολλα η ανάγνωση των εφημερίδων και δεν εννοώ μόνο την ίαση της ανάγκης των πολιτών για έγκυρη ενημέρωση. Το φιλαράκι μου ο Γιάννης νοσηλεύεται στον Ερυθρό με πνευμονία. Εισήχθη προ δεκαημέρου με υψηλό πυρετό και χαμηλά ποσοστά κορεσμού του οξυγόνου στο αίμα. Καραμπινάτη περίπτωση Κόβιντ-19. Του χορηγήθηκε αγωγή χάρη στην οποία ο υδράργυρος επανήλθε σε φυσιολογικά επίπεδα, όχι όμως και το οξυγόνο. Εξυπακούεται πως ουδείς επιτρέπεται να τον επισκεφθεί, ούτε τα παιδιά, η σύζυγος, ο πατέρας και η αδελφή του.

Γιατροσόφι σωστό τέτοιες ώρες το κινητό, αμβλύνει αρκούντως την καθηλωτική ακινησία. Κάτω κάτω η φωνή του τις πρώτες μέρες, έμοιαζε να βγαίνει από στέρφο πηγάδι. Εδειχνε να τον κουράζουν τα πολλά πολλά λόγια κι οι συνδιαλέξεις μας άφηναν στον ουρανίσκο πικρή επίγευση. Για να διορθωθούν οι ενδείξεις στο οξύμετρο, ήταν, βλέπεις, μπρούμυτα στο κρεβάτι. Του ’λεγα πως στ’ Απεράθου το λέμε πίμυτα από το ομηρικό «επί μύτην» και δοκίμαζα να του δώσω κουράγιο, υπενθυμίζοντας την εκ Χανίων καταγωγή του με το πασίγνωστο ανέκδοτο, σύμφωνα με το οποίο ο Σήφης αφοπλίζει τον Μανωλιό με το αμίμητο: «Πονούν, ωρέ, τα παλικάρια τση Κρήτης».

Εξαφνα, τον άκουσα λαλίστατο προχθές, με χροιά που τράνταζε το σύρμα. «Δεν υπάρχει φίλε, πώς να σ’ το περιγράψω», είπε με παράταιρη χαρά. «Είμαι καθιστός και διαβάζω “Εφ.Συν.” απ’ το πρωί. Μου ’στειλαν τρία φύλλα σε φάκελο. Τα βρήκα με το που ξύπνησα». Συνέχισε εκθειάζοντας την απόλαυση που προσφέρει το τυπωμένο χαρτί. «Βγάζετε εξαιρετική εφημερίδα παρεμπιπτόντως», εξακολούθησε. Ζωήρεψα μαζί του κι εγώ κι αρχίσαμε να σχολιάζουμε την επικαιρότητα, πότε συμφωνώντας κι άλλοτε διαπληκτιζόμενοι σαν τις παλιές καλές μέρες.

Ιδιαιτέρως ευδιάθετος έκτοτε, δεν κρύβει πλέον τα χούγια του κι έχει όρεξη για κουβέντα μέχρι αδολεσχίας. Ανεβαίνει το οξυγόνο, έστω και με αναπνευστήρα, και τουλάχιστον ψυχολογικά παρουσιάζει αισθητή καλυτέρευση. «Κοίτα να δεις, δύναμη που ’χουμε στα χέρια μας οι εφημεριδάδες χωρίς να το υποψιαζόμαστε καν», σκέφτομαι. «Αφού η πρώτη κι η δεύτερη εξουσία αδρανούν χαρακτηριστικά, καιρός ήταν να δράσει η τέταρτη». Ρόλος του Τύπου, άλλωστε, είναι να ενημερώνει, να επιμορφώνει και σε κρίσιμες στιγμές να θεραπεύει πάσαν νόσον και μαλακίαν.

Αν καταλάβουν τη δευτερεύουσα συνεισφορά της δημοσιογραφίας οι λοιμωξιολόγοι, θα θέσουν τους συναδέλφους μου στην πρώτη γραμμή του πυρός κατά της πανδημίας παρέα με τους λοιπούς υγειονομικούς. Ούτως ή άλλως τα φάρμακα που συνταγογραφούνται για να καταπολεμηθεί ο ιός αποδεικνύονται αμφιβόλου αποτελεσματικότητος, γιατί άραγε να μην προστεθεί σ’ αυτά κι η ανάγνωση των εφημερίδων; Αφιερωμένο εξαιρετικά τούτο το σημείωμα στον Γιάννη κι όλους όσοι δίνουν μάχη υπό αντίξοες συνθήκες στα νοσοκομεία μας με την ολόθερμη ευχή να επιστρέψουν το συντομότερο δυνατό σιδερένιοι στα σπίτια τους.