Την ανάγκη να «καθαρίσουμε» την ψυχή και το μυαλό μας

«Κάποιος κάθεται στη σκιά σήμερα, επειδή κάποιος άλλος φύτεψε ένα δέντρο πολλά χρόνια πριν» (Warren Buffett)

Ήρθε, λοιπόν, και φέτος η Καθαρά Δευτέρα. Ίσως είναι αναγκαίο να αποφορτιστούμε και να απεμπλακούμε έστω και για λίγο από τα οξυμένα πνεύματα της επικαιρότητας. Αφού η Καθαρά Δευτέρα βοηθάει τη χριστιανοσύνη να «καθαριστεί» πνευματικά και σωματικά, ας το επιχειρήσουμε όσοι μπορέσουμε, είτε είμαστε περισσότερο, είτε λιγότερο, είτε και καθόλου ορισμένοι…, χριστιανοί.

Να μία καλή ευκαιρία να ηρεμήσουμε, να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, να τον ανασυγκροτήσουμε, να στοχαστούμε για το πώς θα πράξουμε καλύτερα σε οτιδήποτε καταπιαστούμε. Μία τέτοια διαδικασία δεν πρέπει να ποντάρει μόνο στις επιθυμίες και σε πιθανά οφέλη, αλλά να συνυπολογίζει και λάθη και αβλεψίες.

Οι λύσεις πάντοτε είναι λιγότερες, αλλά τα ζητούμενα πολλά. Πόση θετική ενέργεια χρειαζόμαστε. Πόση ποιότητα μας λείπει. Πόση ένδεια και τοξικότητα μπορούμε να ανεχτούμε. Μέχρι ποιου σημείου τα παθήματα είναι μαθήματα και όχι μόνιμες καταστάσεις που φθείρουν. Τι σταθερές αναζητάμε για να μη χάσουμε όχι μόνο τον τελικό προορισμό, αλλά και τους επόμενους κιόλας βηματισμούς.

Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να αφήσουμε να παραδοθούν τα πάντα σε έναν αυτοματισμό που δεν οδηγεί πουθενά. Πόσο έτοιμοι είμαστε να βγούμε από το καβούκι μας και να συνεργαστούμε με καλές προθέσεις με άλλους. Πόσες σιωπές θα γίνουν αντιληπτές ως αδυναμίες και πόσες κουβέντες θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του πομπού τους.

Πόσες φαντασιώσεις θα εγκαταλειφθούν, γιατί έχασαν και τις τελευταίες ευκαιρίες τους για να γίνουν απτή πραγματικότητα. Πόσες σόδες συμβιβασμού με διάφορα φαινόμενα χωράει το στομάχι μας. Πόση κατανόηση έχουμε για τις συνέπειες των εμμονών μας. Πόση δημιουργικότητα επιστρατεύουμε στην καθημερινότητά μας.

Οι έννοιες της αισιοδοξίας και της προόδου είναι σχετικές. Αποκτούν το νόημά τους μόνο εκεί που τις θέλουν κάποιοι πραγματικά. Και μονάχα στα χωροχρονικά σημεία που επιτρέπουν οι ίδιες οι συνθήκες να πραγματωθούν. Όλοι οι άνθρωποι πορευόμαστε κουβαλώντας τα θετικά και τα αρνητικά μας. Το τελικό αποτέλεσμα είναι άγνωστο. Τουλάχιστον, ας επενδύσουμε στη μοναδική σταθερά. Την ανάγκη να «καθαρίσουμε» τη ψυχή και το μυαλό μας. Έτσι, ίσως, το τελικό αποτέλεσμα να είναι καλύτερο.

Αυτό που θα σημάνει βέβαιη οπισθοδρόμηση, που θα δυσκολέψει ακόμα και τη διαχείρισή της, είναι κάτι το συγκεκριμένο: το να συνεχίζουμε τον αυτόματο πιλότο εκεί που κανένας επιβάτης δεν έχει βγάλει εισιτήριο για το εσωτερικό ψάξιμο και την εξωτερική επιτυχία.