Πρέπει να συγκεντρώνεται σιγά σιγά η εξουσία, μέρες που ’ναι, για τις μέρες που έρχονται. Να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια και στιβαρά. Κι ας είναι πολλά τα υπουργεία. Πολλά υπουργεία δεν σημαίνει ντε και καλά λιγότερη εξουσία. Αντιθέτως, πολλά υπουργεία, θα πει ισχυρή εξουσία, όπως λέγαμε παλιά: διαίρει και βασίλευε.
Κοπάνα υπουργούς, αναπληρωτές και υφυπουργούς, τόσους που να μην γνωρίζονται καν μεταξύ τους, μπλέξε και μερικές αρμοδιότητες, ώστε να μπορείς να παρεμβαίνεις και να τις ξεμπλέκεις, άδειαζε και μερικούς, ώστε εσύ να γεμίζεις (αέρα κοπανιστό, αλλά αυτό οι πολλοί δεν το βλέπουν, λίγοι κοιτάνε τα πόδια του παγονιού όταν έχει την ουρά φουντωμένη). Κι έχεις μια εξουσία, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου, να σε θαυμάζει ο κόσμος και να λέει: «Α λα και κουστουμιά ο σακάτης!».
Να συγκεντρώνεται η εξουσία. Η πολλή δημοκρατία τη βλάπτει. Αν η πολλή συγκέντρωση βλάπτει τη δημοκρατία, ε, αυτό ας το δούνε και οι πολίτες, επιτέλους! Ολοι γνωρίζουν πως όσα στραβά κι ανάποδα έπαθε η χώρα, όλα συνέβησαν με πλειοψηφίες, οι περισσότερες κατασκευασμένες με κατάλληλους εκλογικούς νόμους. Η ουδέποτε εφαρμοσθείσα απλή αναλογική (αυτή η «άγνωστη» στην οποία απευθύνω σήμερα το «γράμμα» μου), που θα ενθάρρυνε κυβερνήσεις συνεργασίας στη βάση μιας νέας πολιτικής γλώσσας που ενώ ακόμα δεν έχει «μιληθεί», έχει κατασυκοφαντηθεί σαν… τροφός ακυβερνησίας.
Οταν είναι γνωστό πού οδήγησαν τον τόπο οι πλειοψηφικές κυβερνήσεις, ιδίως οι αυτοδύναμες μονοκομματικές. Αλλωστε το λένε, δεν το κρύβουν ότι θέλουν και ψηφίζουν (μόνοι, όταν μπορούν) εκλογικούς νόμους που θα τους επιτρέπουν να κυβερνούν τη χώρα, είτε να διοικούν στην Αυτοδιοίκηση, όσο πιο απερίσπαστα γίνεται, με ελάχιστες δόσεις αναλογικότητας. Ουδείς από τους «σαλπιγκτές» της ακυβερνησίας έδωσε ποτέ δείγματα… ευεργέτη της δημοκρατίας. Ολοι τη θεωρούν… αναγκαίο κακό!
