«Νυχτερινό επεισόδιο»

Ο Αντρέας επιστρέφει από το εξωτερικό στην επαρχιακή πόλη όπου γεννήθηκε. Οι δικοί του έχουν πεθάνει κι αυτός βιάζεται να πουλήσει το πατρικό σπίτι, πιστεύοντας ότι έτσι θα απαλλαγεί οριστικά από το παρελθόν του. Αυτό όμως αναβιώνει με τη μορφή ενός εφιάλτη: όταν κοιμάται, ο Αντρέας νομίζει ότι το φως στο δωμάτιό του είναι αναμμένο. Ετσι, κάθε πρωί, αισθάνεται εξαντλημένος, σαν να μην έχει κοιμηθεί καθόλου…

Μέσα από τη σχέση του με τη Μάγδα, μια κοπέλα συνομήλική του, ο Αντρέας θα οδηγηθεί ξανά στο πατρικό σπίτι. Θα θελήσει να ξαναζήσει το «νυχτερινό επεισόδιο» – ένα τραυματικό γεγονός πριν από δέκα χρόνια που έχει σχέση με τον θάνατο της μητέρας του και είναι η αιτία του εφιάλτη του.

Αυτός ο προβληματισμός πάνω στη σχέση μας με το παρελθόν ήταν το θέμα μιας τηλεταινίας μου (ΕΡΤ, 1983). Ηταν η πρώτη συνεργασία μου με τον Χρήστο Βακαλόπουλο, λίγο καιρό μετά τη γνωριμία μας. Κι ακόμα μια φορά συνειδητοποιώ σήμερα πόσο οι ιδέες που μοιράζεσαι με κάποιον μια στιγμή μπορεί να σε ενώσουν μαζί του για πάντα.

Γράψαμε μαζί το σενάριο (βασισμένο σε μια ιστορία του Κωνσταντίνου Μπάρα), με τη βοήθεια και της ποιήτριας Μαρίας Λαϊνά. Ολος ο χαρακτήρας του Χρήστου, όλη του η μαγική αύρα αναδύθηκαν στα γυρίσματα. Γι’ αυτά θα μιλήσω. Γι’ αυτές τις δυο βδομάδες ανάμεσα σε Ναύπακτο, Χαλκίδα, Κηφισιά.

Λοιπόν, περάσαμε πολύ ωραία. Ο Χρήστος ήταν πανταχού παρών (ήθελε να είναι και βοηθός σκηνοθέτη), μεταδίδοντας όλη την καλή διάθεση και την ενεργητικότητά του. Ούτε κατάλαβα πώς κυλούσαν οι ώρες. Στο σπίτι της Κηφισιάς υπήρχε στον κήπο μια μπασκέτα κι ύστερα από δυο-τρία πλάνα, κατεβαίναμε για… άθληση. Ηταν ένα από τα πιο όμορφα γυρίσματα στη ζωή μου.

Ολα αυτά τα ξαναθυμήθηκα τώρα, που βρήκα την αναμνηστική φωτογραφία που βγάλαμε στο τέλος. Ολοι δείχνουμε πολύ ευχαριστημένοι και όχι τυπικά, όπως μπορεί να συμβαίνει πολλές φορές. Είναι όλο το συνεργείο εκεί, οι ηθοποιοί (ο Καφετζόπουλος και η Μπαζάκα), εγώ με τα μούσια της εποχής που ξανάγιναν της μόδας, και… πάνω απ’ όλους, αν και καθιστός, ο Χρήστος. Οσο το σκέφτομαι, σ’ αυτόν οφείλουμε μεγάλο μέρος απ’ τα χαμόγελά μας.

Αγαπημένε μου φίλε Χρήστο, μέσα σε λίγες μέρες, με την παρουσία σου, την εσωτερική ενέργεια και το μοναδικό χαμόγελό σου, μας δίδαξες ένα μεγάλο μάθημα, τόσο χρήσιμο σήμερα που κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι για να κάνεις τέχνη… πρέπει να βασανίζεις τους άλλους: μας έδειξες πόσο όμορφα και δημιουργικά μπορούν να συνυπάρξουν διαφορετικοί άνθρωποι που υπηρετούν όλοι, ο καθένας από το πόστο του, τον ίδιο σκοπό.

* σκηνοθέτης, διευθυντής Film Studies BA, MA New York College, Athens, University of Greenwich, UK