H σιωπή των ανδρών

Αν ένα μας έμαθε το #metoo ήταν οι επώνυμες καταγγελίες σε ΜΜΕ, Αστυνομία και Δικαιοσύνη. Χωρίς ταρατζούμ, «αύριο θα σας πω και το όνομα του βιαστή μου, συντονιστείτε, παρακαλώ, στο προφίλ μου στο facebook». Aν ένα μας ξαναέμαθε το #metoo ήταν η ερευνητική, επίμονη δημοσιογραφία μηνών και χρόνων, που έφερε στο φως το όργιο σεξουαλικών επιθέσεων του Χάρβεϊ Γουαϊνστίν –και όχι μόνο– και τις επιπτώσεις σε καριέρες και ζωές.

Ευτυχώς ξεκινήσαμε κι εδώ πολύ καλά. Ούτε μία από τις κυρίες του αθλητισμού και του θεάτρου, που μας συγκλόνισαν με τις αποκαλύψεις τους, δεν έκρυψε το όνομά της, δεν «φωτογράφησε» απλώς τον θύτη της, να ψάχνουμε εμείς να τον βρούμε, να υποπτευόμαστε και να σπιλώνουμε αθώους. Ολες, μα όλες, με σοβαρότητα, αυστηρότητα, συντονισμό, νομική βοήθεια και χωρίς ακκισμούς, είπαν την ιστορία τους. Και μας έπεισαν. Μας εμψύχωσαν να ανοίξουμε κι εμείς το στόμα μας αν έχουμε περάσει τα ίδια και χειρότερα από εργοδότες, προϊσταμένους, συναδέλφους. Ακόμα και στον δημοσιογραφικό χώρο, δεν είναι παράδεισος.

Ενα μόνο δεν ταιριάζει με την υπερηφάνεια και το ήθος των θυμάτων. Το να έχει δημιουργηθεί μια ομάδα καλλιτεχνών στα σόσιαλ μίντια που διψάει για αίμα, που τα ξέρει όλα και είναι σούπερ σίγουρη, που όλο για αποκαλύψεις μιλάει αλλά αποκαλύψεις δεν κάνει, που βρήκε στο #metoo ακόμα ένα πεδίο οργής. Λες και σε αυτή τη φρικτή ιστορία δεν σιωπούσαν (δικαιολογημένα) μόνο τα θύματα, αλλά και οι άνδρες, που ουδέποτε σήκωσαν φωνή (ή και χέρι) όταν έβλεπαν τις συναδέλφους τους να ξεφτιλίζονται μπροστά στα μάτια τους. Ενα mea culpa ας το πουν λοιπόν κι αυτοί. Ο Γιώργος Καπουτζίδης, αυτός ο εξαιρετικός άνθρωπος, ήδη το έκανε.