Ορκίστηκε να αποκαταστήσει κάποτε τη χαμένη τιμή των πωλητριών που έχουν υποφέρει στα χέρια του. Ορκίστηκε μα δεν τα κατάφερε. Η Ευγενία βλέπετε ήταν και είναι ευγενική. Μέγα ελάττωμα στον κόσμο των αρπακτικών. Και εκεί έξω είναι γεμάτος ο κόσμος από δαύτα. Οταν δοκίμασε να ψελλίσει κάτι στην προϊσταμένη -και παλιά καραβάνα στο σούπερ μάρκετ- εκείνη, αν και γυναίκα, γέλασε χλευαστικά: «Ελα τώρα, του κουνήθηκες λίγο, έτσι;», είπε κοιτώντας την πονηρά. Η Ευγενία μάζεψε τα πεσμένα της μούτρα και κρύφτηκε στην αποθήκη λέγοντας πως είχε κάτι να κάνει. Προσπαθούσε έκτοτε να δουλεύει σαν να ήταν αόρατη.
Ενα πρωί, της είπαν πως ο διευθυντής είχε αλλάξει. Τον αντικατέστησε ένας συμπαθητικός νεαρός που δεν την ενόχλησε ποτέ. Σιγά σιγά εκείνη ξαναβρήκε το χαμόγελό της. Ομως τη σχέση της με τους άντρες δεν την αποκατέστησε ποτέ. Δεν εμπιστεύτηκε ποτέ κανέναν πραγματικά. Το ερωτικό άγγιγμα της θύμιζε ένα γλοιώδες πρόσωπο που γέλαγε αυτάρεσκα όταν την άφησε επιτέλους να αναπνεύσει πεσμένη σε εκείνο το αποθηκάκι των απορρυπαντικών. Η δουλειά της από χαρά έγινε εφιάλτης. Ντρεπόταν τόσο πολύ και κατηγορούσε τον εαυτό της. «Τι έκανα;», «Γιατί εμένα;», αναρωτιόταν συχνά.
Τώρα πια έχει βγει στη σύνταξη. Ζει στη γειτονιά μου. Είναι μια όμορφη γυναίκα ακόμα.
Μιλάμε συχνά για πολλά. Πριν από μερικούς μήνες μου εμπιστεύτηκε το μυστικό της. «Είναι ωραίο που το μοιράστηκα με κάποιον, το τραύμα μένει τραύμα, αλλά είναι ωραίο που το μοιράστηκα» μου είπε χθες που έμαθε για την υπόθεση Μπεκατώρου. Δυσκολευόταν να μιλήσει. Δεν ήξερα τι να της πω. Δεν ήξερα πώς να την παρηγορήσω. Μια σεξουαλική κακοποίηση πριν από τριάντα χρόνια καθόρισε όλη της τη ζωή. Νομίζω πως πιο πολύ είμαι θυμωμένη με εκείνη την άλλη γυναίκα. Την προϊσταμένη της.
Εκείνη συμπλήρωσε το κακό του άνδρα που τη βίασε. Εκείνη την έκανε να αισθάνεται ενοχή για πάντα. Είναι η προσωποποίηση μιας ανάλγητης κοινωνίας, δίχως αυτοσεβασμό και αλληλεγγύη. Είναι εκείνη που όταν μια γυναίκα τής άπλωσε το χέρι για βοήθεια δεν τη βοήθησε. Αντίθετα τη βύθισε στον καημό και τη στεναχώρια. Δεν ξέρω αν υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο. Δεν ξέρω τι σημαίνει πια δικαιοσύνη. Αλλά εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να μην υπάρξει ποτέ άλλη γυναίκα αβοήθητη. Η Ευγενία πάντως μου εξομολογήθηκε χθες, πριν κλείσει το τηλέφωνο, πως από τότε που πήρε σύνταξη δεν ξαναπέρασε ποτέ από το σούπερ μάρκετ που έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της.
-320x213.jpg)
