Πώς θα αποχαιρετήσουμε το 2020; Με μούντζες ή με ξόρκια; Με στατιστικές και απολογισμούς; Καταχωρίζοντας ατομικά και συλλογικά λάθη; Μνημονεύοντας έναν προς έναν τους απόντες λόγω κορονοϊού; Προβάλλοντας την αχαρτογράφητη ζωή μας στη μετά Covid εποχή; Προσπαθώντας να ψυχανεμιστούμε ή να ζυγίσουμε το 2021;
Προσωπικά αποφάσισα να αποχαιρετήσω αυτόν τον παγκόσμιο εφιάλτη, που βλέπουμε εδώ και μήνες σε ζωντανό χρόνο, με μια εικόνα και μια ευχή. Να καταλαγιάσω, με μια εικόνα και μια ευχή, την αναγκαστική, αλλά και δραματική μετατόπιση του χώρου που όλοι βιώσαμε και βιώνουμε: του δημόσιου σε χώρο απουσίας και του ιδιωτικού σε χώρο εγκλεισμού.
Η εικόνα. Πριν λίγες μέρες γυρνούσα σπίτι από το σούπερ μάρκετ. Πριν από μένα προχωρούσε μεσήλικο ζευγάρι τυφλών. Μπροστά ο άντρας, πίσω η γυναίκα. Ο άντρας με το λευκό του μπαστουνάκι «σάρωνε» το τοπίο. Αυτοκίνητα, μηχανάκια, λακκούβες, σκαλοπάτια και τα συναφή εμπόδια της πολεοδομικής αναλγησίας μας για συνανθρώπους μας. Κάθε τόσο ο άντρας σφύριζε στη γυναίκα – ένα δικό τους σήμα προσανατολισμού. Κάποια στιγμή, σ’ ένα πλάτωμα του πεζοδρομίου, κοντοστάθηκαν. Χτύπησαν τα μπαστουνάκια τους, σ’ έναν κωδικοποιημένο χαιρετισμό, χαμογέλασαν και συνέχισαν τη δύσβατη πορεία τους.
Συμπέρασμα; Κάποιοι χαιρετισμοί, κάποια χαμόγελα, ερήμην τους, μας δείχνουν την αμετροέπειά μας, την «τυφλότητά» μας, κυρίως όμως την αφόρητη φλυαρία μας – ακόμη και σε εποχές απειλητικές που αποζητούν αυξημένη ενσυναίσθηση.
Και η ευχή. Με το που θα μπει η νέα χρονιά ν’ αρχίσει ο μαζικός εμβολιασμός και στη χώρα μας. Συστηματικά. Με ασφάλεια. Αρχίζοντας από τις ομάδες υψηλού κινδύνου (ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, ηλικιωμένοι, χρόνια πάσχοντες κ.λπ.) και οδεύοντας στον ευρύτερο πληθυσμό. Ωστε να πάρουμε ανάσες ως κοινωνία. Ανάσες υγειονομικές και εργασιακές. Ανάσες οικονομικές. Ανάσες συναναστροφής. Ανάσες εξωστρέφειας. Ανάσες συναισθηματικής επανεκκίνησης.
-320x213.jpg)
