Η πεμπτουσία της προπαγάνδας

Τηλεφώνησε φίλος παλιός… θυμωμένος με άρθρο στην «Εφ.Συν.». Το διάβασα. Το είχε διαβάσει βιαστικά, ήταν και κάπως ασαφής η διατύπωση, πέρασε την ειρωνεία για… έπαινο! Συνέβη κάποτε και σε μένα, στην «Ελευθεροτυπία».

Είχα… επαινέσει ειρωνικά (απέδωσα… πτυχία και διακεκριμένες σπουδές στο εξωτερικό σε…) βουλευτή επιεικώς αστοιχείωτο, που πρόσβαλε στη Βουλή συνάδελφό του με χαρακτηρισμούς «πεζοδρομίου». «Ντροπή σας! Δεν το περίμενα από σας, σ’ αυτή την εφημερίδα!», είπε οργισμένος ο αναγνώστης και μου ’κλεισε το τηλέφωνο προτού προλάβω να του εξηγήσω!

Τα έχει αυτά το επάγγελμα! Με βοήθησε όμως το επεισόδιο. Μου έδωσε να καταλάβω -για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια- ότι πάντα, στα μαζικά μέσα ενημέρωσης, πρέπει να έχεις μπροστά σου, να μη χάνεις από τα μάτια σου, τον μέσο αναγνώστη. Γι’ αυτόν, τον άγνωστο, γράφεις. Αυτός σε συντηρεί και υπάρχεις, με όποιο επαγγελματικό κύρος και υπόληψη έχεις κερδίσει όσα χρόνια κάνεις αυτή τη δουλειά. Αν την όποια παιδεία τυχαίνει να διαθέτεις, τη μοστράρεις στον αναγνώστη και την πουλάς σαν κάτι σπουδαίο, σαν να τον βλέπεις αφ’ υψηλού, τότε δεν είσαι παρά ένας απαίδευτος αυτάρεσκος.

Αυτές τις μέρες μάλιστα, το είδος έχει ξεσαλώσει. Τόσο που ντρέπεσαι να λες τι δουλειά κάνεις… Η προπαγάνδα, η εντεταλμένη δημοσιότητα έχει παραμερίσει, έχει αλλοιώσει την ουσία των γεγονότων. Φτάσαμε στην… πεμπτουσία της προπαγάνδας. Παλιά λογοκρίνανε ή παραποιούσαν με σκοπό την παραπλάνηση. Τώρα, οι διαδικασίες έχουν… απλουστευθεί, γίνανε πιο… συνοπτικές.

Τώρα καν δεν μπαίνουν στον κόπο της παραποίησης (η οποία θέλει και κάποια μαστοριά, εδώ που τα λέμε…). Τώρα πετάνε κομμάτια ατόφια. «Δεν μας κάνουν; Πέτα τα να πάνε στο διάολο… Μην τα δημοσιεύεις. Ή, αν δημοσιεύτηκαν αλλού, αγνόησέ τα». Αγνοήσανε στην ΕΡΤ ακόμα και άρθρο της Προέδρου της Δημοκρατίας στην «Εφ.Συν.»! Γενικώς… ανασχηματίζουν απροσχημάτιστα.