Κάτι κινείται, κάτι αλλάζει, κάτι μετατοπίζεται. Ενα ρεύμα αντίστασης δημιουργείται σιγά σιγά κόντρα σε μια κατάσταση εδραιωμένη πολλά χρόνια τώρα. Σε μια κατάσταση που καθιστά την εργαζόμενη γυναίκα εύκολο θύμα σε συμπεριφορές σεξιστικές, κακοποιητικές, απαξιωτικές στο πρόσωπό της.
Οι καταγγελίες της Ζέτας Δούκα και άλλων ηθοποιών που ακολούθησαν, άνοιξαν έναν δημόσιο διάλογο που δεν είναι εύκολος, δεν είναι καθόλου περίπατος. Γιατί το θέμα υφίσταται από καταβολής Κόσμου, γιατί είναι ευρύ, πολυεπίπεδο, ευαίσθητο, εξαιρετικά ανοιχτό σε δεκάδες παραμέτρους κοινωνικές και ψυχολογικές, σε «θεσμοθετημένους» πια τρόπους εργασίας, κυρίως στο θέατρο, σε διαθεσιμότητες των ανθρώπων να συναινέσουν ή να εξαναγκαστούν να συναινέσουν στην όποια μορφή βίας ασκείται επάνω τους μέσα στο δεδομένο πλαίσιο εργασίας.
Ο διάλογος που ξεκίνησε απαιτεί σοβαρότητα, ψυχραιμία, ευπρέπεια, αίσθημα δικαίου. Απαιτεί την ισχυρή βούληση εκείνων που καταγγέλλουν να συνδέουν την προσωπική εμπειρία τους με το όραμα μιας αλλαγής μέσα στην κοινωνία ώστε σταδιακά να αρχίσει να μπαίνει τέλος σε κάθε μορφή κατάχρησης εξουσίας.
Απαιτεί να προσβλέπουμε περισσότερο από το τώρα στο αύριο, σ’ ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας αλλά και για το μέλλον του θεάτρου – το οποίο όταν βγει ξανά «στον αέρα» θα είναι ήδη λαβωμένο, εύθραυστο από την παρατεταμένη αναγκαστική παύση του στη διάρκεια του λοκντάουν. Απαιτεί την ανάγκη ηθικής αποκατάστασης των ανθρώπων και όχι ρεβανσισμούς, επιπολαιότητα, κουτσομπολιό, την ηδονή της κλειδαρότρυπας.
Απαιτεί προσεκτική ανάγνωση των δεκάδων ετερόκλητων παραγόντων που συνεργούν στη δημιουργία φαινομένων βίας και ανάρμοστης συμπεριφοράς, ώστε το θέμα να μην ξεστρατίσει, να μη μετακυλιστεί στο επίπεδο του gossip και της ανθρωποφαγίας, ώστε να μη σβήσει αυτό που πάει να ανάψει.
Γιατί πρέπει κάποτε ο φόβος ν’ αλλάξει χέρια… Να φοβηθούν εκείνοι που από θέσεις εξουσίας ή όποιας ευκαιριακής μικροεξουσίας μετατρέπουν την εργασιακή σχέση -που έτσι κι αλλιώς είναι σχέση εξάρτησης για τον εργαζόμενο- σε παράδοση άνευ όρων, ψυχή τε και σώματι, και να πάψουν, επιτέλους, να φοβούνται τα θύματα. Να πάψουν, κυρίως, να φοβούνται οι νέοι.
-320x213.jpg)
