Χρόνια πολλά με τραγούδια από τα παλιά

Είχα μια μουσική απορία: Ακούω μέρες στο Galaxy (ραδιόφωνο) το παλιό τραγούδι «Δυο πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες…», αλλά στα αγγλικά. «Το κλέψαμε;» ρώτησα τον Γιώργο Παπαστεφάνου, της σβέλτης παρέας των ορθίων του take away και αυτός. «Καθόλου» απάντησε. «Κατριβάνος – Σακελλάριος! Απλώς άρεσε στους Αγγλους και το έβγαλαν και στα αγγλικά!… Και το δικό μου “Το καλοκαίρι μαζί πηγαίναμε στην αμμουδιά…”, που το είπε ο Τόνι Πινέλι, το γράψανε και αγγλικά… Πήρα και δικαιώματα!» (σημαντικός και ως στιχουργός, με μεγάλες επιτυχίες, ο Παπαστεφάνου).

Εμαθα λοιπόν ότι υπήρξαν και αρκετά ελληνικά τραγούδια που έκαναν, ας πούμε, διεθνή καριέρα. Εχει γράψει γι’ αυτά «πολλές φορές» ο Παπαστεφάνου (αναρτήσει καλύτερα…) στο facebook. Μου είπε ακόμα ότι τότε, παλιά, οι Ελληνες συνθέτες και στιχουργοί, όταν συνεργάζονταν με ξένες δισκογραφικές, συνήθως, προτιμούσαν εφάπαξ αμοιβή, αντί… διαχρονικών πνευματικών δικαιωμάτων. Ενδεικτικά, στα «Πράσινα μάτια…» ο Κατριβάνος (συνθέτης) εισέπραξε τότε το ισόποσο ενός διαμερίσματος. Αλλα συναλλακτικά ήθη βέβαια οι… ξένοι. Οι δικοί μας δημιουργοί από τους δικούς μας… διαχειριστές πνευματικών δικαιωμάτων, όχι… πράσινα, αλλά… μαύρα μάτια κάνανε (αν δεν κάνουν ακόμα…) να πάρουνε κάποια… έναντι.

Προσωπικά, από τα ελληνικά που έγιναν διεθνή, θυμάμαι το «Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη» του Μωράκη, που ακούστηκε στην ταινία «Το παιδί με το δελφίνι», δεκαετία του ’50. Λίγο μετά, ένα… δημοτικούλι, το «Ερήνη πού ’σουν το πρωί, πού ’σουν το μεσημέρι…» με τη Νάνα Μούσχουρη (αρχή της διεθνούς καριέρας της) και τον σπουδαίο Χάρι Μπελαφόντε. Ενώ τώρα, ακούω με μεγάλη ευχαρίστηση το «Ας ερχόσουν για λίγο…» των Σουγιούλ – Τραϊφόρου, στα… ισπανικά· έξοχο!

Και μιας και μιλήσαμε για… take away μες στην κορονοϊκή παραζάλη, μια ευχή που άκουσα σε «ορθάδικο»: «Χρόνια πολλά. Και του χρόνου… καθιστοί!».