Από το απόγευμα χαλάει ο καιρός, έρχεται πτώση της θερμοκρασίας και χιονιάς. Αυτή τη φράση ακούμε, μερικές φορές από τα τηλεοπτικά κανάλια, από τα τέλη Δεκέμβρη έως τις αρχές Μάρτη. Και ακολουθούν ρεπορτάζ για τις διαφορές θερμοκρασίας, πόσους πόντους χιόνι έπεσε, πόσο κάνει ο τόνος των καυσόξυλων. Συνεχίζουν με πληροφορίες για το ποιοι δρόμοι έκλεισαν, τα δρομολόγια που δεν έγιναν, ποια σχολεία θα παραμείνουν κλειστά κι άλλα.
Το ότι χιόνισε στη Φλώρινα κι έπεσε η θερμοκρασία κάτω από το μηδέν στο Νευροκόπι τον Γενάρη, δεν είναι ειδήσεις, είναι φυσιολογικό και μπορεί να γίνει μια απλή αναφορά, παρουσιάζοντας κάποια ενδιαφέρουσα εικόνα. Η παρουσίαση του θέματος για είκοσι λεπτά, μάλλον, δεν προσφέρει κάτι. Τόσο, περίπου, πρέπει να διαρκούν οι ειδήσεις, μετά αρχίζουν τα «αναμασήματα».
Μετά χτυπά το τηλέφωνο κι ακούς τη μάνα σου ανήσυχη: τι θα κάνουμε, θα αποκλειστούν τα ορεινά, θα κλείσουν οι δρόμοι, δεν θα γίνουν δρομολόγια. Κι όπως κάθε μάνα έκανε το εμβόλιο της γρίπης –τώρα θα κάνει και για τον κορονοϊό– έχει πετρέλαιο ή ξύλα, δεν πρόκειται να ταξιδέψει, ούτε θα πάει κάπου· ούτε μέχρι τη γειτόνισσα. Ομως η τηλεόραση έχει διασκορπίσει μια ισχυρή δόση ανησυχίας, πανικού και φόβου. Τα γεγονότα στην άκρη της Ελλάδας νομίζει ότι συμβαίνουν στη γειτονιά και στην πόρτα της.
Οι χαμηλές θερμοκρασίες, το χιόνι κι η βροχή, ο βοριάς κι η συννεφιά είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής· το γράφουν και τα σχολικά βιβλία. Αυτές οι συνθήκες είναι απαραίτητες για τον κύκλο της ζωής. Να πέσουν σε ύπνο τα δέντρα και τα φυτά, να σκοτωθούν, «να ψοφήσουν» τα μικρόβια και τα ζούδια που φέρνουν ασθένειες στον φυτικό κόσμο. Αντίθετα δεν είναι φυσιολογικό να κυκλοφορούμε με πουκάμισο και να κολυμπάμε στη θάλασσα χωρίς να νιώθουμε κρύο στην επαφή με το νερό.
Τι όμορφο να χτυπά η βροχή στο σκέπαστρο της πόρτας, τσίγκινο ή συνθετικό δεν έχει σημασία. Ο ήχος, σαν φυσικές νότες πάνω σε τεχνητό πεντάγραμμο, σε νανουρίζει. Ξέρεις ότι το νερό θα κάνει την πορεία του, θα ’ρθει στη βρύση και στο χωράφι. Και το πρωί, με χιονιά ή νοτιά κάποιο μικρό πουλί θα κελαηδήσει στην αυλή. Είναι το σημάδι ότι η ζωή συνεχίζεται, ό,τι και να συνέβη χθες. Παραδίπλα οι κατατρεγμένοι ενός άλλου κόσμου θα θρηνήσουν, θα βρίσουν και θα παρακαλέσουν, θα ανασκουμπωθούν. Κάποιοι θα τους συντρέξουν, άλλοι θα τους προγκήξουν. Ομως θα συνεχίσουν τη ζωή, γιατί το νιώθουν σαν άγραφο χρέος στον εαυτό τους και στη ζωή. Ετσι γίνεται αναντάμ μπαμπαντάμ που θα ’λεγε κι η Μικρασιάτισσα γιαγιά μου.
* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
