Σημειώνεται με έμφαση στα ιστορικά παραλειπόμενα η υποδειγματική προσωπική στάση του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, όταν με την ιδιότητα του υπουργού Οικονομικών, έπειτα από τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, επινόησε τη διχοτόμηση του νομίσματος ως έσχατη πηγή χρηματοδότησης της δαπανηρής και οδυνηρής Μικρασιατικής Εκστρατείας. Κρατώντας ευμέγεθες ραφτάδικο ψαλίδι στην αίθουσα της Ολομέλειας της Παλιάς Βουλής, έκοψε στη μέση ένα χιλιάρικο, εξηγώντας ότι σε κάθε συναλλαγή εφεξής η μισή αξία των χρημάτων θα κατευθύνεται «υπέρ πίστεως» του αλυσιτελούς πολέμου. Ορος, που σε συνδυασμό με το ηρωικό «υπέρ πατρίδος», απέκτησε έκτοτε πένθιμη, ειρωνική και πικρή μεταφορική σημασία.
Προτού προχωρήσει στην άπελπι ενέργεια, που θρυλείται πως καταγράφεται στο βιβλίο Γκίνες, φρόντισε να ρευστοποιήσει την ουδόλως ευκαταφρόνητη ακίνητη περιουσία του, ούτως ώστε να υποστεί πρώτος εκείνος τη ζημιά που θα προκαλούσε στα οικονομικά εκατομμυρίων συμπολιτών του. Ο αδελφός του σκόπευε να καπαρώσει εκείνες τις μέρες δίπατο αρχοντικό στο κέντρο των Αθηνών. Από ενσυναίσθηση του δημοσίου συμφέροντος ο υπουργός, αποκαλούμενος σκωπτικά «Ψαλιδάκιας» από τον αντιπολιτευόμενο Τύπο, δεν ειδοποίησε το αίμα του να επισπεύσει την αγοραπωλησία με αποτέλεσμα ο αμφιθαλής του να πληρώσει την κατοικία στη διπλάσια τιμή.
Ιδιοκτήτης με τσάμπα χασούρα ο καρντάσης, του ’κοψε ώς και την καλημέρα. Οχι όμως για πολύ, αφού ο Πρωτοπαπαδάκης εκτελέστηκε δυο χρόνια αργότερα στο Γουδί ως υπαίτιος πρωθυπουργός της Καταστροφής. Εντιμοι πολιτικοί ανεξαρτήτως παρατάξεως δεν σπάνιζαν πάντως το πάλαι ποτέ, σε κραυγαλέα αντίθεση με την εποχή μας. Αρκετοί, μεταξύ των οποίων ο Πλαστήρας, εκτέθηκαν στα κοινά ευκατάστατοι και πέθαναν κυριολεκτικά στην ψάθα. Μόνη κοινή αξία παραμένει πως το «κεραμίδι» αποτελεί διαχρονικό και ακατάλυτο ταμπού της ψυχοσύνθεσης του Νεοέλληνα κι ας έχει προ πολλού αντικατασταθεί στις στέγες από το οπλισμένο σκυρόδεμα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις εξασφαλίζουν σίγουρα έσοδα, χαρατσώνοντας στυγνά τα ακίνητα. Οι πρόσθετοι φορολογικοί πόροι, μάλιστα, έγιναν αντικείμενο αρπαγής αποσκοπούσης στον αθέμιτο πλουτισμό από διεφθαρμένους εκπροσώπους του έθνους κατά τις τελευταίες δεκαετίες, με ολέθριο επακόλουθο την κατρακύλα της χώρας στην άβυσσο της χρεοκοπίας και στην προκρούστειο κλίνη των μνημονίων.
Τα σπίτια κορυφαίων στελεχών των κομμάτων και συχνότερα των ηγετών τους οικοδομούν κατά καιρούς πολυεπίπεδα, πλην εύθραυστα, λαϊκά αφηγήματα που απασχολούν σε καθημερινές συνέχειες, εκτός από τα σομόν και τα κίτρινα, ενίοτε και τα υποτιθέμενα σοβαρά ΜΜΕ. Κάπως έτσι, η δυναστεία Παπανδρέου συνδέθηκε άρρηκτα με το Καστρί, όπως η Πολιτεία με τον μεταδικτατορικό βίο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η βίλα Αγράμπελη της Εκάλης, ωστόσο, κοινώς «κωλόσπιτο» κατά τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, ανυψώθη σε στροβίλους πολύκροτου σκανδάλου, στοιχίζοντας πολύτιμες ψήφους στο ΠΑΣΟΚ και αφήνοντας φαιές κηλίδες στην υστεροφημία του κατόχου της.
Ιδροκοπούν τα κομματικά επιτελεία τής σήμερον να φθείρουν τους αντιπάλους τους με παρόμοιες αιτιάσεις, μολαταύτα το διαμέρισμα του Παρισιού και τα εξοχικά σε Τήνο και Λαυρεωτική δεν προσφέρονται, όχι γιατί στερούνται πολυτελών ανέσεων, αλλά επειδή απλούστατα το ειδικό βάρος του Κυριάκου και του Αλέξη μαζί δεν ζυγίζει όσο ο παράμεσος του Ανδρέα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, εν προκειμένω, βρίσκεται σε δυσχερέστερη θέση. Ομηρος των γενεσιουργών στερεότυπων της Αριστεράς, φιλοτεχνεί την εικόνα του ενοίκου της διπλανής πόρτας κατά Κυψέλη μεριά. Ο θανάσιμος εναγκαλισμός με τους μπουρζουάδες του Σουνίου μουσκεύει οπωσούν το πορτρέτο του. Φταίει κι η υγρασία της θάλασσας δυο βήματα απ’ την πόρτα του.
